Η «ΑΔΕΙΑ ΠΟΔΗΛΑΤΟΥ» και κάποιες συνακόλουθες σκέψεις για το θεατρικό μας
τοπίο.
Νομίζω πως η Κερασία Σαμαρά όταν πρωτοπαρουσίασε την «΄Αδεια Ποδηλάτου», ως
φόρο τιμής στην γενιά των γονιών μας, δεν θα μπορούσε να προβλέψει ότι δέκα
χρόνια μετά, το νόημα της θεατρικής της σύνθεσης θα ερχόταν να συναντήσει
το πνεύμα της «Αττικής οδού» (των Ρέππα –Παπαθανασίου), δηλαδή μια άλλη
ματιά στη μεταπολεμική γενιά, μια σε βάθος επαναξιολόγηση του κοινωνικού
ήθους όπως αυτό καταγράφηκε ιστορικά και αφορούσε την προδικτατορική γενιά
, και την προγενέστερη, αυτήν της εθνικής αντίστασης.
Η «Αδεια Ποδηλάτου» είναι μια ήδη πετυχημένη μουσικοθεατρική παράσταση, ένα
ταξίδι αναμνήσεων στην Ελλάδα της πρώτης μεταπολεμικής εικοσαετίας, 1946-
1966, μέσα από αυθεντικές επιστολές ανωνύμων, αφηγήσεις, οικογενειακές
φωτογραφίες, ειδήσεις, σχόλια και πολλά τραγούδια εποχής.
Με έναν συγκινητικό τρόπο και με την εξαιρετική ερμηνεία της πολύπλευρης
Κερασίας, και κυρίως συνειρμικά, ή ενστικτωδώς , από τη μικρή σκηνή άρχισε
να σχηματοποιείται η μήτρα που γέννησε την μεταπολιτευτική συνθήκη, ή την
εξέλιξη των τάξεων στην Ελλάδα. Σε συνδυασμό δε με την σκληρή σύγκρουση
(στην «Αττική οδό») που πραγματοποιείται μέσα σε μια σημερινή οικογένεια
μορφωμένων μεσοαστών με αριστερό παρελθόν και λαϊκό υπηρετικό προσωπικό,
αναδύεται γλαφυρά το πώς δημιουργήθηκε η πολυσυζητημένη μεσαία τάξη,
κυρίως μέσω της εκπαίδευσης και της αντιπαροχής. Αυτοί είναι οι δύο πυλώνες
της ιδιομορφίας που παρουσιάζει η σύγχρονη κοινωνική διαστρωμάτωση, ενώ η
Ιστορία ρίχνει βαριά τη σκιά της ακόμα στο κοινωνικό σώμα, μιας και ο
Εμφύλιος έχει σημαδέψει το συλλογικό υποσυνείδητο.
Αν κάποιος δε κάνει τον κόπο να συσχετίσει όλα αυτά με την ιδιαίτερη
παθολογία της Ελληνικής οικονομικής κρίσης, συνειδητοποιεί πως έχουμε πολύ
δρόμο μπροστά μας για να καταφέρει το ελληνικό θεατρικό έργο να αντιγυρίσει
στον έλληνα θεατή την εικόνα του και να κεντρίσει την ανάγκη μιας κάποιας
αυτογνωσίας. Ελπίζω πως τα θετικά δείγματα θεατρικής τόλμης που είδαμε
φέτος στη σκηνή των θεάτρων μας, κυρίως από μικρές ομάδες, θα διευρυνθούν
τόσο, όσο να αντιστοιχηθούν με την απότομη πτώση της αυλαίας του
μεταπολιτευτικού μας θεάτρου του παραλόγου.
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ