ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ – ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΚΗ ΣΚΗΝΗ
10 ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΑ ΕΡΓΑ ΣΕ ΠΡΩΤΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ
Στον ΑΔΕΙΟ ΧΩΡΟ
Δέκα νέοι έλληνες συγγραφείς και δέκα νέες θεατρικές ομάδες αποτελούμενες
από εξ ίσου νέους συντελεστές, γεμίζουν από τις 4 Μαϊου έως τις 15 Ιουνίου
τον «Αδειο Χώρο» του Εθνικού Θεάτρου. Ενα πρώην γκαράζ που διαμορφώθηκε σε
θεατρικό χώρο, φέρνοντας σε μας την αισθητική τους και τις απόψεις τους για
το τι θεωρούν θεατρική πράξη, στο πλαίσιο της προσπάθειας της Πειραματικής
Σκηνής του Εθνικού Θεάτρου να δώσει τη δυνατότητα σε νέους δημιουργούς να
εκφραστούν χωρίς το άγχος της εξεύρεσης θεατρικού παραγωγού.
Πράγματι όπως έχουμε ξαναγράψει, η πρωτοβουλία αυτή του Εθνικού Θεάτρου να
προσφέρει στέγη και υλικοτεχνική υποδομή σε νέες θεατρικές ομάδες είναι
αξιόλογη και κρίνοντας από τα φετινά αποτελέσματα και πετυχημένη.
Αυτό που γενικά μπορούμε να πούμε είναι ότι οι νέοι δημιουργοί
προβληματίζονται πάνω σε όλα τα ζωτικά θέματα που αντιμετωπίζει ο σύγχρονος
άνθρωπος.
Τολμούν να εκτεθούν στη σκηνή χωρίς ναρκισσισμούς , διαθέτουν το πάθος για
την αποκάλυψη «κάποιας αλήθειας», χρησιμοποιούν «θεατρικά» τις νέες
τεχνολογίες, επιζητούν την επικοινωνία με το κοινό χωρίς να το κολακεύουν.
Αυτό που απέπνεαν όλες οι παραστάσεις ήταν η ειλικρίνεια των συντελεστών
τους.
Στο «Μια ανάσα ακόμα» της Μαριάννας Κάλμπαρη , η ηρωίδα ψάχνει την «αλήθεια
της» μέσα από τον έρωτα.
Στο «Ενός πουλιού, μόνο, η φωνή» του Γιάννη Παπαδόπουλου, οι ήρωες
δοκιμάζονται μέσα σ’ ένα χώρο μυστηρίου κι έρχονται αντιμέτωποι με τις
πραγματικές τους ανάγκες και επιθυμίες κόντρα στα κοινωνικά πρότυπα
συμπεριφοράς και επικοινωνίας.
«Το Πείραμα» της Ρωξάνης Καλτάκη διαπραγματεύεται το αίτημα για πραγματική
ανθρώπινη επικοινωνία .
Στην «Καλή τύχη» του Βασίλη Κατσικονούρη πρωταγωνιστεί το όνειρο σα
δικαίωμα ζωής.
Στο «Ηθοποιοί είστε και φαίνεστε» της Βίκυς Θαλασσινού, αναζητείται η ουσία
των πραγμάτων και η ένωση με το ΟΛΟΝ.
Στο «Ρωμαίος και Ιουλιέττα (Περιμένοντας)» του Θοδωρή Τσαπακίδη αναζητείται
η ανθρώπινη «επαφή».
Στην «Ολική έκλειψη» του Κώστα Καραφύλλη αναζητείται η αλήθεια των προσώπων
μέσα από το άρρητο που αποκαλύπτεται.
Στο «Ο κύριος Ουάτσον θα ήθελε λίγο ακόμη χιόνι» του Γιάννη Δούμου
αναζητείται ο ανθεκτικός πολιτισμός που θα επιβιώσει της καταστροφής.
Στο «Μη σκοτώνεις τους αγγέλους» του Μιχάλη Γκίνου, άνθρωποι που διέπραξαν
τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα μιλούν για μοναξιά, όνειρα, αδυναμίες, φόβους,
ανάγκη εικοινωνίας και ζητούν εξιλέωση.
Στα «Επτά μονόπρακτα καταστροφής» της Ελενας Τιμπλαλέξη, ο σύγχρονος
εγωιστικός άνθρωπος την ώρα της κρίσης, μπροστά στην ολοσχερή καταστροφή
του περιβάλλοντος, καλείται ν’ ανακαλύψει ξανά τη φύση και τον διπλανό του.
Αποτελεί ευχάριστη διαπίστωση ότι όλα τα παραπάνω θέματα που καλύπτουν μια
ευρεία γκάμα των σύγχρονων προβλημάτων, όχι μόνο απασχολούν τους νέους
δημιουργούς, αλλά γίνονται και πηγή έμπνευσης της τέχνης τους.
Παρότι πολλές φορές ο λόγος είναι περισσότερο καταγγελτικός παρά θεατρικός,
παρότι η σκηνική οικονομία αποτελεί ακόμα ζητούμενο για πολλούς απ’ αυτούς
και η φλυαρία σηματοδοτεί το άγχος του δημιουργού «να τα πει όλα με την
πρώτη», παραμένει η προσπάθεια όλων αξιέπαινη.
Είναι ιδιαίτερα σημαντικό για το νέο δημιουργό να δοκιμάζει τις δυνάμεις
του στον πραγματικό κόσμο της σκηνής, στη βάσανο του κοινού.
Μόνο η σκηνή αποτελεί την κρισάρα που θα κρατήσει τη φύρα για να μείνει το
ευγενές μέταλλο.
Αρκεί να μην θεωρήσουν πως εδώ που έφτασαν αρκεί για να αναγνωρισθούν ως
συγγραφείς, σκηνοθέτες, ηθοποιοί κλπ
Το «εδώ» δείχνει απλά το δρόμο και την κατεύθυνση.
Αυτή η εμπειρία ήταν πολύτιμη για να βαθύνουν και να μαθητεύσουν στην τέχνη
τους. Ν’ αφαιρέσουν το περιττό και το κοινότοπο. Για να επιστρέψουν
ωριμότεροι και πιο χαμηλότονοι.