«ΑΙΑΣ» του Σοφοκλή από το Εθνικό Θέατρο , σε Μετάφραση Νικολέττας
Φριντζήλα, Σκηνικά-Κοστούμια-Μουσική Βασίλη Μαντζούκη και Σκηνοθεσία Μάρθας
Φριντζήλα, στο Σύγχρονο Θέατρο Αθήνας
Σαν μια πραγματεία πάνω στο θάνατο ως δυνατότητα επιλογής και προσωπικής
στάσης , ατομικής απόφασης για τον τρόπο και την ώρα του τέλους, ως
συνειδητή αυτοχειρία που ξεπλένει την ατίμωση , είδε η Μάρθα Φριντζήλα το
έργο του Σοφοκλή.
Ο Αίας καταλαμβάνεται από μανία υπό την επίδραση της θεάς Αθηνάς και
σκοτώνει σε μια νύχτα τρέλας κοπάδια ζώων και αθώους βοσκούς, σαν να
ήταν οι χειρότεροι εχθροί του, γελοιοποιούμενος έτσι στο στρατό των
Ελλήνων. Όταν συνέρχεται από την καταληψία, μη μπορώντας να ανεχθεί αυτήν
την εικόνα εαυτού που τον εξευτελίζει, αυτοκτονεί.
Η σκηνοθέτης πειραματίστηκε με τα θεατρικά μέσα και αντιμετώπισε
αντισυμβατικά την τραγωδία, αλλά παρότι ξεκίνησε εντυπωσιακά,
παρουσιάζοντας ως περφόρμανς τη σκηνή της Αθηνάς (Δέσποινα Αναστάσογλου)
και του Οδυσσέα (Μανώλη Μαυροματάκη) με την Αθηνά να υπερίπταται και να
μιλά από μικροφώνου, το εγχείρημα συνεχίστηκε χωρίς συνέπεια, σχεδόν
αμήχανα.
Η Μαρία Κεχαγιόγλου ως Τέκμησσα κινήθηκε σε πιο κλασσικούς δρόμους (αρκετά
πειστικά), ενώ ο χορός ως μέλη της αθλητικής ομάδας Αίας-Ελευσίνα και οι
Μενέλαος και Αγαμέμνων ως μέλη ομάδας μπείζ μπολ, παρέπεμπαν σε άλλη
εντελώς ανάγνωση.
Ιδίως η επιλογή του Αίαντα ως φιγούρα του θεάτρου σκιών, δεν δικαιολογείται
με μόνη την αίσθηση μελαγχολίας που αποπνέει η λαϊκή παράδοση για το τέλος
των ηρώων.
Παρότι η στήλη αυτή χαίρεται τον πειραματισμό ακόμα και στα κλασσικά
κείμενα, έχει αποδειχθεί ότι είναι πολύ σκληροδομημένα για να αποτελέσουν
εύπλαστο υλικό αποδόμησης και πολλοί σκηνοθέτες δοκιμάστηκαν ανεπιτυχώς σε
τέτοιες προσπάθειες.
ΑΘΗΝΑ 2-6-08
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ