«Ακυβέρνητες Πολιτείες» – «Η Λέσχη», του Στρατή Τσίρκα μια συμπαραγωγή του
Εθνικού Θεάτρου και του Θεάτρου Τέχνης, σε Δραματουργία – Σκηνοθεσία Εφης
Θεοδώρου, στο Θέατρο Τέχνης (Υπόγειο-Πεσματζόγλου)
Πρόκειται για ένα διετές εγχείρημα που θα μεταφέρει για πρώτη φορά στην
ελληνική σκηνή το εμβληματικό αυτό έργο της μεταπολεμικής νεοελληνικής
πεζογραφίας.
Οι Ακυβέρνητες Πολιτείες αποτελούν μια «πολιτισμική κιβωτό». Μια αιρετική
άποψη ενός αριστερού διανοούμενου για τα γεγονότα του Μεγάλου πολέμου, την
αντιφασιστική δράση, τις ευθύνες της ηγεσίας του ΚΚΕ, τη χλεύη για τη στάση
των αστικών πολιτικών δυνάμεων, τη σήψη ενός κόσμου της άρχουσας τάξης.
Φέρνοντας κοντά χώρους, πρόσωπα, ιστορίες, μύθους αλλά και μνήμες και αξίες
του ελληνισμού της διασποράς, έτσι όπως διασταυρώνεται με τον ευρωπαϊκό και
μεσανατολικό περίγυρο, η τριλογία του Τσίρκα δεν έχει χάσει την ιδιότητά
της να μιλά στο σύγχρονο άνθρωπο, ιδίως σε μεταβατικούς χρόνους όπως οι
σημερινοί, με τις μεγάλες μετακινήσεις πληθυσμών λόγω πολέμου ή άλλων
γεγονότων και την ανασφάλεια του μέλλοντος.
Η Εφη Θεοδώρου ανέλαβε το δύσκολο εγχείρημα να μεταφέρει επί σκηνής της το
πρώτο μέρος της τριλογίας τη «Λέσχη».
Φέρνει λοιπόν όχι μια απλή αναπαράσταση των γεγονότων και προσώπων αλλά
το «εργαστήρι του μυθιστοριογράφου» επί σκηνής: δέκα ηθοποιοί που
συγκροτούν ένα είδος αφηγηματικής κοινότητας, που όχι μόνο μοιράζεται τους
ρόλους του πολυπρόσωπου αυτού μυθιστορήματος, αλλά και αφηγείται την
περιπέτεια της συγγραφής του και την αγωνία του συγγραφέα, καθώς
ενσωματώνει και αποσπάσματα από την αλληλογραφία του Τσίρκα και από Τα
Ημερολόγια της Τριλογίας. Αφήγηση και αναπαράσταση, πολυφωνία και
πλουραλισμός συνυπάρχουν.
Όμως αυτή η πολυπλοκότητα της σκηνικής δράσης αφήνει τον μη μυημένο θεατή
αμήχανο στην παρακολούθηση των γεγονότων. Στα συν της παράστασης η απόδοση
ενός κλίματος σήψης των αστών ενοίκων της Λέσχης, με τις ερμηνείες των
γυναικών ηθοποιών άψογες, (Ανθή Ευστρατιάδου, , Κατερίνα Λυπηρίδου, , Γιώτα
Μηλίτση, Ηλέκτρα Νικολούζου), ενώ η ενσάρκωση του Μάνου από τον Δημήτρη
Πασσά παρέπεμπε περισσότερο σε μια παιδική εκδοχή του, μάλλον αναντίστοιχη
με την λογοτεχνική persona.
Aντίθετα η ερμηνεία του Μανώλη Μαυροματάκη προσέδιδε βάθος και μια
τραγικότητα στο «Ανθρωπάκι» και στις αφηγήσεις του.
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ