«ΑΛΚΗΣΤΗ» του Ευριπίδη, σε Απόδοση και Σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου, στο
Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου, από το Εθνικό Θέατρο
Όπως σημείωνε ο Γιαν Κοττ στη Θεοφαγία του, η Αλκηστη είναι ένα έργο όλο
αινίγματα που δεν παραδίδει τα μυστικά του. Το χαρακτήρισαν ρομαντική
κωμωδία και μελόδραμα, τραγικομωδία και νόθο κατασκεύασμα, βγαλμένο από το
συνδιασμό σατυρικού δράματος και τραγωδίας, ρομάτζα, γκροτέσκ και
μπουρλέσκ.
Η Αλκηστη θα δεχθεί να πεθάνει στη θέση του αγαπημένου της συζύγου Αδμητου
εθελοντικά, σαν μια πράξη αυταπάρνησης και αγάπης. Αυτός παρότι δηλώνει
απαρηγόρητος για το χαμό της, έχει δεχθεί ήδη τη θυσία της. Τελικά όμως
ένας εύθυμος Ηρακλής θα αναλάβει να την αναστήσει και να την προσφέρει και
πάλι στον Αδμητο, ως δώρο για την γενναιόδωρη φιλοξενία του. Εν τω μεταξύ
λαμβάνουν χώρα αρκετά ιλαροτραγικά επεισόδια, που σπάνε το κλίμα πένθους
που κανονικά θα έπρεπε να επικρατεί.
Ένα έργο που καθρεφτίζει την επιρροή της διδασκαλίας των σοφιστών στη σκέψη
του Ευρυπίδη και που με τα σημερινά δεδομένα θα χαρακτηρίζαμε ως
υπαρξιστική πραγματεία για το θάνατο, για την ιλαροτραγωδία της ζωής.
Μ’ αυτό το έργο που δεν αναβαίνει συχνά λόγω των κινδύνων του, αναμετρήθηκε
ο Θωμάς Μοσχόπουλος, κατά τη γνώμη μου όχι απλώς με επάρκεια, αλλά με
δύναμη, τόλμη, γνώση και συνολική άποψη.
Ολη η πρωτότυπη σκηνοθεσία ακροβατούσε μεταξύ του ιλαρού και τραγικού,
αντιμετωπίζοντας οπερετικά το πένθος (εφόσον η όπερα μπορεί να ακροβατεί
εξαίσια μεταξύ μεγαλείου και γελοίου).
Η σκηνοθεσία του Μοσχόπουλου έφερε απέναντι -εικαστικά και δραματικά -δύο
κόσμους:
Τον αρχαίο ( Παλάτι, Αδμητος, Αλκηστης, Απόλλωνας, Φέρης), υπερυψωμένο,
αποδιδόμενο από τους πρωταγωνιστές με την ακινησία αρχαίων αγαλμάτων και
ζωγραφικών παραστάσεων αρχαίων αγγείων, και το σύγχρονο από τον χορό, που
αντικαθιστώντας τον σοφό χορό των γερόντων, αποτελείται από ένα τσούρμο
μαυροφορεμένους συγγενείς του 1960 που παρεμβαίνουν, κρίνουν, αμφιβάλουν,
διερωτώνται, συμπάσχουν.
Μεγάλης αισθητικής αξίας η σκηνή της νεκρώσιμης ακολουθίας και ο θρήνος του
Αδμητου που σπρώχνει το γιγάντιο άροτρο (ή το μαγκανοπήγαδο της ζωής) –
εμβληματικό σκηνικό , και φυσικά η έναρξη του έργου που καθήλωσε τους
θεατές με την παράλληλη χρήση του video και την ερμηνεία του μονολόγου της
Αλκηστης από την Μαρία Σκουλά.
Αναφέρουμε τέλος τον υπόλοιπο ευτυχή θίασο . Χρήστος Λούλης, Αργύρης Ξάφης,
Μαρία Πρωτόπαππα, Κώστας Μπερικόπουλος, Σωκράτης Πατσίκας, Αριάν Λαμπέντ
και τους Σολίστ Θανάση Δεληγιάννη και Νίκο Σπανό.
ΑΘΗΝΑ 22-07-09
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ