«ΑΜΛΕΤ ο Β’» του Σαμ Μπόμπρικ σε Μετάφραση Ερρίκου Μπελιέ και
Σκηνοθεσία Βλαδίμηρου Κυριακίδη, στο Θέατρο «Νέο ΡΙΑΛΤΟ»
Όταν το 1999 ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης πρωτοανέβασε την σάτυρα του Σαμ
Μπόμπρικ «ΑΜΛΕΤ ο Β’», το ρηξοκέλευθο του εγχειρήματος όχι μόνο μας
ξάφνιασε ευχάριστα αλλά μας έφερε και γέλια μέχρι δακρύων. Αν ο έρωτας , ο
θάνατος , η υπαρξιακή αγωνία και η σχέση με τους γεννήτορες, αποτελούν το
πιο συχνό υπόβαθρο της τραγωδίας ή του δράματος, τα ίδια αυτά θέματα
τροφοδοτούν και την ανθρώπινη ζαβολιά, τη βλάσφημη ματιά και το
αναποδογύρισμα των δεδομένων ήτοι το κλείσιμο του ματιού της κωμωδίας.
Ετσι ένας γελοιοποιημένος «Αμλετ» αν μη τι άλλο παρουσιάζει ενδιαφέρον.
Βέβαια τα εγχειρήματα αυτού του είδους ισορροπούν σε τεντωμένο σκοινί.
Επίσης όταν ένας σκηνοθέτης επαναλαμβάνει μια παλιά του επιτυχία κινδυνεύει
πάντα από τη σύγκριση.
Με δυό λόγια στη φετινή παράσταση η φρεσκάδα της πρώτης φοράς χάθηκε
από το «ξαναζέσταμα» του γλυκού, εν ολίγοις χάθηκε η σωστή δοσολογία των
υλικών και το «κέικ έκατσε».
Μάλλον αυτό που χάθηκε τελικά ήταν το μέτρο οπότε η σκερτσόζικη κωμωδία
έπεσε στην «μπαλαφάρα». Ισως και να πεθύμησα την παλιά γήινη και αυθόρμητη
ερμηνεία της Ελισάβετ Κωνσταντινίδου (Γερτρούδη) και την εσωτερική τρέλα
της Βασιλικής Ανδρίτσου (Οφηλία) και δεν με έπεισαν η Ελένη Τζώρτζη και Εφη
Μουρίκη αντίστοιχα. Ακόμα και ο Κυριακίδης που με είχε εκπλήξει για την
εσωτερική του κωμικότητα, αυτή τη φορά πλάτιασε.
Αντίθετα ο Πάντος Σταθακόπουλος (Λαέρτης) ξεχώρισε για τον πηγαίο και
πλήρως ελεγχόμενο αυτοσχεδιαστικό του οίστρο, όπως και το μέτρο του Γιάννη
Κοτσαρίνη (Πολώνιος-Φάντασμα).
ΑΘΗΝΑ 16-11-06
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ