ΦΕΣΤΕΒΑΛ ΑΘΗΝΩΝ
Ουίλλιαμ Σαίξπηρ «Αμλετ» σε σκηνοθεσία Τόμας Οστερμάιερ, από τo Θέατρο
Schaubunhe am Lehniner Platz, στην Πειραιώς 260
O Τόμας Οστερμάιερ έχει πλέον αποκτήσει ένα ιδιότυπα δικό του κοινό στην
Ελλάδα.
Αυτή τη φορά μας έφερε έναν «Αμλετ» που απέχει πολύ από τον αμφισβητία,
φιλοσοφημένο και ευαίσθητο έφηβο που θέτει το υπαρξιακό ερώτημα «να ζει
κανείς ή να μη ζεί». Ο τωρινός πρίγκιπας, ο πληθωρικός Λαρς Άιντινγκερ,
περιφέρεται ως «ζόμπι», ήδη νεκρός, σ’ έναν κόσμο νεκρό από την σήψη και
την υποκρισία, τόσο που το ερώτημα χάνει τη σημασία του. Πλαδαρός, ένα
γερασμένο πριν την ώρα του παιδί που παλεύει αλλά δεν λύνει το οιδιπόδειο
σύμπλεγμα με την μητέρα, στρέφει την οργή στο εαυτόν του, η παράνοια από
παιγνίδι, γίνεται πραγματικότητα.
Η παράσταση ξεκίνησε με δύο κινηματογραφικά υπέροχες σκηνές, αυτήν της
ταφής του πατέρα βασιλιά μ’ έναν νεκροθάφτη που ως κλόουν ταλανίζεται να
θάψει στο χώμα το φέρετρο και την οικογένεια υπό βροχή σ’ ένα λασπωμένο
τοπίο να παρακολουθεί την τελετή και στη συνέχεια το γαμήλιο τραπέζι της
Γερτρούδης, σε κλίμα και μουσική βαλκάνιου σουρεαλισμού.
Από κει και πέρα τα σκηνοθετικά ευρήματα έπεφταν σαν το χαλάζι, η Γερτρούδη
μεταμορφώνεται σε Οφηλία , ο πατέρας σε θείο και βασιλιά, ο Αμλετ
περιφέρεται με μία κάμερα και φέρνει κοντά τα παραμορφωμένα πρόσωπα, και
όλο αυτό με μία αισθητική ποπ, πλαστικά ποτήρια και μπουκάλια που αντί για
κρασί, ή μπύρα περιέχουν αίμα.
Ο σκηνοθέτης πέτυχε να μας μεταφέρει την προσωπική του ανάγνωση, αλλά
παρασυρμένος από τα ίδια του τα ευρήματα, έχασε κάτι από τις λεπτές
φιλοσοφικές αποχρώσεις του έργου.
ΑΘΗΝΑ 21-7-08
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ