«ΑΜΛΕΤ» του Σαίξπηρ, σε Μετάφραση Διονύση Καψάλη και Σκηνοθεσία Γιάννη
Χουβαρδά στη «Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών» του Ιδρύματος Ωνάση
Πώς μπορεί κανείς να αναμετρηθεί και πάλι σήμερα με ένα κλασσικό, σχεδόν
εμβληματικό κείμενο σαν τον «Αμλετ»;
Εχοντας η συλλογική μνήμη απομακρυνθεί από τα μυθικά πρόσωπα του Λόρενς
Ολιβιέ, του Ρίτσαρντ Μπάρτον, ακόμα και του Ινοκέντι Σμοκτουνόφσκι που
ταυτίστηκαν με τις αμφιβολίες ύπαρξης του «πρώτου διανοούμενου» που κάνει
την εμφάνισή του στους χρόνους της Αναγέννησης, δηλαδή ενός Αμλετ «σταρ»,
όπως και οι ίδιοι, καθώς επίσης έχοντας «χωνέψει» και όλες τις
μεταμοντέρνες σκηνοθετικές εκδοχές προσέγγισης, η παράσταση του Χουβαρδά με
ένα επιτελείο σπουδαίων ηθοποιών κεντρίζει το ενδιαφέρον ακόμα και ως
απόπειρα.
Ο σκηνοθέτης τοποθετεί τη Δανιμαρκία του στο πουθενά και το παντού , στο
τώρα και στο πάντα, σ’ έναν παγωμένο χωροχρόνο, όπου το βασίλειο ή μια
κοινωνία είναι σάπια. Δολοπλοκίες της εξουσίας , άνθρωποι υποτελείς και
σκλάβοι των εξουσιαστών, ή αφελείς που εξυπηρετούν έστω και εν αγνοία τους
τα συμφέροντα των αρχόντων.
Το έργο ξεδιπλώνεται μέσα σε μια ατμόσφαιρα πένθους, σκοτεινή, δίχως
διαφυγές ως ένα ψυχοβγαλτικό θρήλερ, στο τέμπο της μουσικής του Δημοσθένη
Γρίβα που κυριολεκτικά πρωταγωνιστεί. Η δράση τοποθετείται μέσα σε ένα
ξύλινο σπιτάκι που αλλάζει διαρκώς και από αστικό σαλόνι (παλάτι) καταλήγει
σε ένα απέραντο νεκροταφείο. Κάθε τόσο από έναν θάλαμο χτυπάει ένα τηλέφωνο
για να μεταφέρει τα κακά μαντάτα, ενώ όλα τα πρόσωπα φέρουν κάτι απόκοσμο
στις κινήσεις και την παρουσία τους. Υπήρξαν δε σκηνές, όπως αυτή των
θεατρίνων αλλά και των Γκίλντενστερν – Ρόζενκραντς, υψηλότατης αισθητικής
απόλαυσης και αριστοτεχνικής λεπτομέρειας.
Αυτή η δημιουργημένη σήψη κατατρώει όλους και τα πάντα. Δεν είναι μόνο τα
λάθη των προηγούμενων γενεών. Και οι νέοι γίνονται θύτες και θύματα της
άρνησης αντίστασης και ανατροπής.
Είχα την αίσθηση ότι ο Χουβαρδάς με αυτήν του την αισθητική προσέγγιση
πενθεί το τέλος του διαφωτισμού εν μέσω μιας παρατεταμένης κρίσης των
αστικών αξιών.
Ενας ώριμος Χρήστος Λούλης μας μεταφέρει όλες τις ψυχικές διακυμάνσεις του
Αμλετ, ενώ η Αμαλία Μουτούση ερμηνεύει μια ραγισμένη Γερτρούδη. Η Οφηλία
της Αλκηστις Πουλοπούλου εξαιρετική, ποιητική και αέρινη.
Χατζόπουλος (Πολώνιος), Γιώργος Γάλλος (Κλαύδιος και φάντασμα), Θάνος
Τοκάκης (Λαέρτης), Κώστας Βασαρδάνης (Οράτιος) , Νικόλας Παπαγιάννης,
Γιώργος Γλάστρας και Γιώργος Τζαβάρας, άρτιοι ερμηνευτές.
ΟΛΓΑ ΜΟΣΧΟΩΡΙΤΟΥ