«Ο ΑΜΠΙΓΙΕΡ» του Ρόναλντ Χάργουντ, σε Μετάφραση Εύας Γεωργουσοπούλου και
Σκηνοθεσία Νίκου Μαστοράκη, στο θέατρο «ΚΑΠΠΑ»
Τελικά αυτό το έργο του Χάργουντ συνεχίζει ακόμα και σήμερα, κοντά 30
χρόνια μετά την πρώτη του εμφάνιση στην αγγλική σκηνή, να συγκινεί το κοινό
κατορθώνοντας συνάμα να εγγραφεί στο διεθνές ρεπερτόριο με αξιώσεις
«κλασσικού» πλέον κειμένου, παρά το ό,τι πρόκειται ουσιαστικά για μια
δραματική κομεντί.
Οι λόγοι κατά τη γνώμη μου γι αυτήν την αξιοζήλευτη καριέρα είναι δύο.
Ο πρωτος αφορά στο κοινό και τη γοητεία που του ασκεί κάθε έργο που
αναφέρεται στο ίδιο το θέατρο, την εσωτερική του ζωή, τη ματιά από την
κλειδαρότρυπα των παρασκηνίων. Σαν η σκηνή και τα παρασκήνια να αποτελούν
την μικρογραφία της ίδιας της ανθρώπινης κατάστασης.
Ο δεύτερος αφορά στους ίδιους τους ηθοποιούς που το επιλέγουν γιατί
διαθέτει δύο αβανταδόρικους ρόλους, εκείνου του γερασμένου πρωταγωνιστή και
το «κύκνειο άσμα του» και του αμπιγιέρ, του κλειδοκράτορα του καμαρινιού,
του αφανούς εμπίστου υπηρέτη του πρωταγωνιστή, αυτού που ελέγχει την ίδια
του την παρουσία.
Στα παραπάνω ας υπολογίσει κανείς ότι το στορυ στηρίζεται σε πραγματικά
στοιχεία της εγγλέζικης παράδοσης των περίφημων σαιξπηρικών μπουλουκιών και
ότι το έργο διαδραματίζεται στο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, με φόντο τους
χιτλερικούς βομβαρδισμούς του Λονδίνου, συν το γεγονός ότι ο συγγραφέας
έχει ζήσει παρόμοιες καταστάσεις.
Το στοίχημα λοιπόν για κάθε νέο ανέβασμα τέτοιων έργων παίζεται στις
ερμηνείες των δύο βασικών ρόλων και το σκηνικό κλίμα που θα κατορθωθεί να
δημιουργηθεί.
Ο Νίκος Μαστοράκης εμπιστεύτηκε τους ηθοποιούς του και άφησε αυτούς να
δημιουργήσουν τη μαγεία.
Η ερμηνεία του Γιώργου Κωνσταντίνου στο Σερ δεν υπήρξε για μένα έκπληξη.
Δεν νομίζω ότι διαθέτουμε πολλούς ακόμα ηθοποιούς τέτοιας παλιάς στόφας,
που να ενσαρκώνουν και να φέρουν οι ίδιοι εσωτερικά την ιστορία του
θεατρίνου. Εμοιαζε επί σκηνής να μην παίζει ένα ρόλο, αλλά να βίωνε
πραγματικά τη μοναξιά και την μελαγχολία που κρύβεται στην πίσω όψη της
θεατρικής μάσκας.
Ο Χρήστος Στέργιογλου υπήρξε ακριβής και σωστός, αλλά πολύ εμφανής, χωρίς
την υπαινιχτικότητα που απαιτούσε ο μυστικοπαθής ρόλος του Αμπιγιέρ. Από
τους υπόλοιπους ηθοποιούς, η Υβόννη Μαλτέζου υπήρξε μια οικεία «Λαίδη»,
όλο συγκίνηση και η Γιώτα Φέστα μια πειστική στο στο κοστούμι της ζωής της
«Μαρτζ».
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ