«ΑΜΥΝΤΑΣ» του Γεωργίου Μόρμορη, σε Σκηνοθεσία Σπύρου Ευαγγελάτου, στο
Θέατρο Ηρώδου του Αττικού
Ηταν φανερό το σκηνοθετικό κέφι του μεγάλου μας θεατρανθρώπου (και μελετητή
και σκηνοθέτη) Σπύρου Ευαγγελάτου στην σκηνική εκδοχή ενός κειμένου, του
«Αμύντα» φαινομενικά μη παραστάσιμου.
Ηταν έκδηλη σ’ αυτήν την σκηνική απόδοση και η νεανική του χαρά όταν
επιτέλους βρήκε το δρόμο της σκηνής ένα κείμενο που ανακάλυψε το 1969 ο
ίδιος στο πλαίσιο των θεατρολογικών του ερευνών. Ετσι αυτή η παράφραση της
ποιμενικής κωμωδίας του Τορκουάτο Τάσσο που τυπώθηκε ανώνυμα στη Βενετία το
1745, ταυτίστηκε από τον Ευαγγελάτο με τον ιατροφιλόσοφο και ποιητή Γεώργιο
Μόρμορη, ενώ ο ίδιος εξέδωσε το έργο το 2013 συνοδευόμενο από δική του
εισαγωγή, σχόλια και γλωσσάριο.
Ετσι έθεσε και άλλον έναν κρίκο στην αλυσίδα της ιστορίας του νεοελληνικού
θεάτρου, όπως είχε κάνει και στο παρελθόν με τον «Ερωτόκριτο, το
Φορτουνάτο, την Ιφιγένεια εν Ληξουρίω, την Ευγένα. Μάγος στο να δίνει
θεατρική υπόσταση στα πρόσωπα θεατροποιημένων ποιημάτων, να τα κάνει
προσιτά στο ευρύ κοινό, να παρεμβαίνει χωρίς να τα κακοποιεί, να παίζει με
την ιδιόρρυθμη γλώσσα τους. Εχει βρει πλέον τους κώδικές του και τους
χρησιμοποιεί.
Αυτήν λοιπόν την «ποιμενική ερωτική κωμωδία» που διαδραματίζεται σε δάση με
θηρία και μυθικά πρόσωπα όπως σάτυροι και δράκοι, ο Ευαγγελάτος επέλεξε να
την αποδώσει με ό,τι πιο αστικό από άποψη ενδυματολογική και σκηνογραφική
μπορούσε. Με ζωντανή σχεδόν αυλική μουσική, σαν καρναβάλι στο μέγαρο
κάποιου Βενετού αξιωματούχου.
Κούκλες με κρινολίνα, καπελίνα, περισκελίδες, μάσκες βουκολικές, οπερετικές
άριες, ένα θέαμα εκλεπτυσμένο σα στολιδάκι, που καταλήγει ανεπάντεχα σε
ένα ροκ πάρτυ (ίσως λίγο παλιομοδίτικο αλλά ευφρόσυνο).
Γιορτή του έρωτα, με τον Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλο αρκούντως γκροτέσκο (κάτι
σε Τζίμ Κάρεϊ αλλά ρυθμισμένο ως χορευτή μπαλέτου -Αμύντας). Βίκυ Βολιώτη
εξαιρετική και η όμορφη Φαίη Ξυλά δροσερή και νεανική αλλά με πρόβλημα στο
να ακουστεί η φωνή της στο πάνω διάζωμα (έγιναν παράπονα και για άλλους).
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ