«ΑΜΦΙΤΡΥΩΝ» του Μολιέρου, σε Μετάφραση Χρύσας Προκοπάκη και Σκηνοθεσία
Λευτέρη Βογιατζή, από το Εθνικό Θέατρο στο Φεστιβάλ της Επιδαύρου
Το έργο, μια κωμωδία παρεξηγήσεων και φαρσικών καταστάσεων, βασίζεται στο
ομώνυμο έργο του Πλαύτου και γράφτηκε περίπου το 250 π.Χ. Η προσωπικότητα
του Αμφιτρύωνα, που όχι τυχαία σημαίνει ο φιλόξενος και γενναιόδωρος
οικοδεσπότης, ενέπνευσε από τον Ησίοδο και το Σοφοκλή έως και το Μολιέρο.
Εν ολίγοις ο Δίας μεταμορφώνεται σε Αμφιτρύωνα προκειμένου να τρυπώσει στο
κρεβάτι της γυναίκας του Αλκμήνης , χρησιμοποιώντας τον Ερμή που με τη
σειρά του μεταμορφώνεται στον υπηρέτη του Αμφιτρύωνα Σωσία, προκαλώντας
ευτράπελες παρεξηγήσεις και διαβολικές συγκρούσεις.
Χρησιμοποιώντας το κατ’ εξοχήν δομικό θεατρικό στοιχείο των μεταμορφώσεων
και παίζοντας με τους αντικριστούς καθρέφτες, αναδεικνύει τις όψεις του
κωμικού, με αρκετές όμως δόσεις μαύρου ή σκοτεινού χιούμορ, που έχει στόχο
να αναδείξει αντίστοιχα τις γκρίζες ζώνες της ηθικής της εξουσίας.
Ο Βογιατζής μας έχει συμφιλιώσει με αυτόν τον φλύαρο σαρκαστή των αυλικών
ηθών της εποχής του Λουδοβίκου 14ου, με το «Μισάνθρωπο» και το «Σχολείο
γυναικών», στο δικό του στέκι της οδού Κυκλάδων.
Εκεί, η ισχυρή του αίσθηση ενός λεπτεπίλεπτου χιούμορ, οι σοφιστικέ του
σκηνοθετικές προσεγγίσεις, ο συγκοπτόμενος λόγος που επέβαλε και στους
ηθοποιούς και γενικά το υψηλό καλλιτεχνικό του επίπεδο, έβρισκαν το
οριοθετημένο περιβάλλον που τα αναδείκνυε. Πάντα με τον παιγνιώδη
δεκαπεντασύλλαβο της Χρύσας Προκοπάκη.
Με αυτά τα ίδια υλικά αντιμετώπισε και το επιδαύρειο θέατρο, παρότι ο
όγκος του ανταγωνίζεται τον μινιμαλισμό των σκηνοθεσιών του.
Ετσι έστησε μία παράσταση που απέπνεε μία αύρα από την κομέντια ντελ άρτε,
το τσίρκο και τις σκηνοθετικές αντιλήψεις του 20ου αι.
Ο Σωσίας του παρέπεμπε στον Τρουφαλντίνο και τον Φάλσταφ, ο Ερμής του
κινείτο πάνω σε τεράστια ξυλοπόδαρα και όλοι οι ηθοποιοί γύριζαν καθισμένοι
σε ένα τεράστιο καρουζέλ ( Εύα Μανιδάκη) που στην κορυφή του δέσποζε ο
θρόνος της Νύχτας. Μια διάφανη αυλαία, προσομοιώσεις αρχαίων αγαλμάτων,
φωνές πουλιών, χειροποίητη μουσική, (Δ. Καμαρωτός) κοστούμια πράσινα και
φτερά πουλιών (Αγγελος Μέντης) έφτιαχναν την ατμόσφαιρα, σα να πλανιόταν
ολόγυρα μια τρυφερή θλίψη.
Χρήστος Λούλης, Αμαλία Μουτούση, Νίκος Κουρής Στεφανία Γουλιώτη Δημήτρης
Ημελλος, Εύη Σαουλίδου, η ερμηνευτική ομάδα που στέριωσε το σκηνοθετικό
εγχείρημα.
ΟΛΓΑ ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ