«ΑΣΤΕΡΙΣΜΟΙ» του Νικ Πέιν, σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου, στο Θέατρο
του Νέου Κόσμου
Όταν η κοινωνική πραγματικότητα γύρω σου σφίγγει και η απώλεια, το πένθος,
το άλγος του νόστου, δηλαδή η επώδυνη μνήμη στοχεύουν την ακριβή σου
ιδιωτικότητα, η σκέψη να συντονιστείς με το «πολυσύμπαν», να ενωθείς κάπως
με την ίδια τη συμπαντική ύπαρξη, δεν είναι απλά μια διαφυγή, ίσως να
οδηγεί και στη λύτρωση.
Πώς μπορεί να σχετιστεί λοιπόν η σχέση δύο θνητών, ενός μελισσοκόμου και
μιας επιστήμονα φυσικού υπό το φως της κβαντικής θεωρίας;
Μήπως η συμπαντική πολυπλοκότητα δεν συναγωνίζεται επάξια την πολυπλοκότητα
των ανθρώπινων σχέσεων;
Και αν είναι αλήθεια ότι «στην πιο απλή της μορφή η θεωρία των κβαντικών
πολλαπλών συμπάντων περιγράφει έναν κόσμο όπου αμέτρητα «αντίγραφα» του
καθενός μας ζούνε τελείως διαφορετικές ζωές» είναι εξ ίσου αλήθεια ότι
«ό,τι μπορεί να συμβεί, συμβαίνει και συμβαίνει τούτη τη στιγμή».
Ο Θεοδωρόπουλος σκηνοθέτησε το έργο –που δομείται γύρω από
επαναλαμβανόμενες μικρές σκηνές που εμπεριέχουν μικρές διαφοροποιήσεις και
εκδοχές των γεγονότων- ως ένα ρυθμικό και μελωδικό παιγνίδι πιθανοτήτων και
τυχαιότητας που εμπεριέχει την όσμωση και την απώθηση, τη χαρά και τη λύπη,
το χιούμορ και τη φυσική φθαρτότητα.
Το ζευγάρι των πρωταγωνιστών, Η Στεφανία Γουλιώτη και ο Μάκης
Παπαδημητρίου, με εξαιρετική μαεστρία πέρναγαν από την μια αδιόρατη αλλαγή
στην επόμενη, με την άνεση φυσικού φαινομένου. Κινήθηκαν σε μια σκηνή όπου
οι προβολές καθόριζαν το χώρο δράσης τους, σαν να κινούνταν σε ένα παιδικό
πλανητάριο.
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ