«ΑΥΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΝΤΕΛΟΝΙ ΤΟΥ» του Ιάκωβου Καμπανέλλη σε Σκηνοθεσία Βάνας
Πεφάνη στον καινούργιο θεατρικό χώρο «Underground»
Ηταν ένα μικρό σοκ για μένα το να παρακολουθήσω το έργο του Καμπανέλλη,
σε έναν υπόγειο χώρο, απ αυτούς που κατατρώγουν τα σωθικά της πολιτείας.
Μια παλιά στοά, δίπλα στο κινηματογράφο ΑΣΤΗΡ και το κολαστήριο της
Κομαντατούρ της οδού Κοραή 4.. Μια επαγγελματική στοά με τα μικρομάγαζά της
που παραμένουν ακόμα εκεί μισοσυντηρημένα με τις παλιές επιγραφές και τις
γραφομηχανές προς ενοικίαση ή πώληση.
Το ζωντανό αυτό σκηνικό συμπληρωνόταν απλώς από τα ιδιαίτερα σκηνικά
αντικείμενα, τα παλιά έπιπλα, τη σκόνη του χρόνου που απλωνόταν όχι μόνο
στον εξωτερικό χώρο αλλά και στον ψυχικό χώρο, «Αυτού» του συνηθισμένου
ανθρώπου, που συνομιλεί με τη νεανική σκιά του, τα αντικείμενα που επιζούν
σε βάρος των ανθρώπων, τον ίδιο που συνομιλεί με τη βελόνα, την κλωστή και
το τρύπιο του πανταλόνι, με το παρελθόν του, το μοναχικό απελπισμένο παρόν,
την τεράστια αδυναμία του να νικήσει το φόβο και να ζήσει τις επιθυμίες
του, τις αναμνήσεις του από τις συναισθηματικές του απώλειες αλλά και τις
μικρές γλύκες του έρωτα . Αυτού του «μικρού ανθρώπου» που μας μοιάζει
καταπληκτικά και λίγο πριν το τέλος αναζητά την τρυφερή αγκαλιά της μάνας
του «που πέθανε χωρίς να τον ρωτήσει».
Αλλά τι θα ήταν όλα αυτά χωρίς τη δαντελλένια ερμηνεία του Κώστα Αρζόγλου,
που μας έδειξε πώς ένα έργο του 1957 (παιγμένο τότε από τον Βασίλη
Διαμαντόπουλο στο Θέατρο Τέχνης), μιλάει και σήμερα το ίδιο στις ψυχές των
μαραγκιασμένων ανθρώπων, με τρυφερότητα και αγάπη, με λόγο ελλειπτικό,
ερμηνεία ψιθυριστή, έναν διάλογο με τον πλαστικό νεανικό του εαυτό (Πάγος
Μπόρας), σε μια τελετουργία ζωής εν όψει θανάτου διδαγμένης κινησιολογικά
από τον Αριστοτέλη Μαγουλά και μουσικά από την Ελενα Κοσμα και τον
ORESTIS.
MΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ