«ΒΑΡΙΕΜΑΙ» του Ρικάρντο Τάλεσνικ, σε Μετάφραση Κατερίνας Χριστοδούλου και
Σκηνοθεσία Κατερίνας Πολυχρονοπούλου, από το ΔΗΠΕΘΕ Κέρκυρας
Είναι πολύ ενδιαφέρον να πρωτογνωρίζουμε έναν θεατρικό συγγραφέα όχι από
κάποια σκηνή του Κέντρου, αλλά από ένα Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο.
Με την ευκαιρία λοιπόν που μας έδωσε το Θέατρο Τέχνης φιλοξενώντας την
δημοτική Κερκυραϊκή Σκηνή για λίγες μέρες, γνωρίσαμε τον Αργεντίνο
συγγραφέα Ρικάρντο Ταλεσνίκ που είναι πολυβραβευμένος στη χώρα του, το δε
«Βαριέμαι» διαβάζουμε πως έχει μεταφερθεί στην μεγάλη οθόνη και έχει
παρουσιαστεί σε περισσότερες από τριάντα χώρες.
Μια χαριτωμένη, νόστιμη θα λέγαμε κοινωνική σάτιρα που αναλαμβάνει να
αποενοχοποιήσει την εργασιακή πλήξη, αναδεικνύοντας τη βαρεμάρα, ως
ανθρώπινο δικαίωμα και την εθελοντική αποχή από την εργασία ως επαναστατική
πράξη που μπορεί να τρομοκρατεί την εργοδοσία περισσότερο από τα πιο βίαια
κινήματα ανέργων. Στον καιρό της παγκοσμιοποίησης και της κυριαρχίας του
νεοφιλελεύθερου μοντέλου που αποδομεί τις εργασιακές σχέσεις και ο τρόμος
της απόλυσης γίνεται ο σύγχρονος εφιάλτης στον κηρυγμένο πλέον πόλεμο
μεταξύ εργασίας και κεφαλαίου, έρχεται ο συγγραφέας να διαβάσει την ιστορία
από την ανάποδη. Ο ήρωάς του, υπάλληλος σε μεγάλη εταιρεία, ξυπνάει μια
Δευτέρα και αρνείται να πάει στη δουλειά γιατί βαριέται. Γίνεται για λίγο
το σκανταλιάρικο παιδί που κάνει τον άρρωστο για να μην πάει σχολείο. Όμως
ο Νέστορας αρνείται να ισχυριστεί πως είναι άρρωστος. Θέλει να μάθουν όλοι
πως απλά βαριέται. Θέλει πίσω τη δημιουργικότητα του παιδιού που έχασε στην
ενήλικη ψυχαναγκαστική ζωή του. Πυροδοτείται έτσι ο θεατρικός μηχανισμός, η
ανατροπή και το φινάλε. Η ιδέα είναι πράγματι ενδιαφέρουσα και σύγχρονη.
Στην υλοποίησή της όμως υπάρχουν δραματουργικά κενά και κάπως «χοντρικές»
αντιμετωπίσεις. Παρ’ όλα αυτά το έργο και η καλοκουρδισμένη κεφάτη
παράσταση βγάζουν όπως λέμε γέλιο. Στην παράσταση αυτή πρωταγωνιστεί ο
Γιάννης Κοτσαρίνης , ένας χαμηλών τόνων ηθοποιός, που όμως όπου τον έχουμε
δει να παίζει, έχουμε διακρίνει τη στόφα του κωμικού που έρχεται από την
παράδοση των παλιών. Με μέτρο στην ατάκα, με γνώση του εσωτερικού ρυθμού,
χωρίς μπαλαφάρες και εύκολες μούτες. Πολύ καλή η νεαρή Κατερίνα Μηλιώνη
αλλά και η Ερμίνα Γεράρδη, Νότα Δαρμανή και Ανδρέας Σκλαβουνάκος.