«ΒΑΣΣΑ» του Μαξίμ Γκόρκι (Η Μάννα) σε Μετάφραση Χρύσας Προκοπάκη και
Σκηνοθεσία Στάθη Λιβαθινού, στο «Θέατρο της οδού Κεφαλληνίας»
Το έργο ανέβηκε στην πρώτη του, την προεπαναστατική εκδοχή και ο
σκηνοθέτης προτίμησε να φωτίσει περισσότερο αυτήν την μητριαρχική μορφή,
την σχεδόν μυστηριακή, τη γήινη και φοβερή, στη διαχρονική της διάσταση ,
παρά τον κοινωνικοπολιτικό περίγυρο και την ανατομία της εμπορικής,
μικροαστικής τάξης των αρχών του αιώνα στη Ρωσσία, ή όπου αλλού.
Την τοποθετεί πάντως σε μια ρευστή ,μεταβατική κοινωνική περίοδο, που όλα
έχουν ραγίσει (θεσμοί, οικογένεια, θρησκεία) και όλοι αναμένουν κάτι να
συμβεί. Ολοι κάνουν σχέδια για το μέλλον, αλλά σχέδια ασαφή,
μισοσχεδιάσματα του νου. Αυτή η ρευστή όμως κατάσταση δεν προοιωνίζει κάτι
αισιόδοξο στην παράσταση του Λιβαθινού. Η διαλυμένη οικογένεια της
εμπόρισσας Ζελεζνόβα, ζει υπό το καθεστώς μιας μόνιμης απειλής.
Μπορεί όπως οι Τσεχωφικοί ήρωες να ονειρεύονται τη Μόσχα και τη δραπέτευσή
τους από την μικρόψυχη επαρχία, αλλά είναι απόλυτα εξαρτημένοι από τη μορφή
της μητέρας τους.
Ο Λιβαθινός σκηνοθέτησε με ποιητικό ρεαλισμό και ψυχογραφική λεπτομέρεια
(της παλιάς καλής ρώσικης σχολής) το έργο. Εκλεισε την οικογένεια σε ένα
σιδερένιο κλουβί, όπου οι τοίχοι του αποτελούνται από σιδερένια ρολλά, αυτά
τα ρολλά των παλιών εμπορικών που ασφάλιζαν το οικογενειακό μαγαζί, που
άλλοτε τους φυλακίζουν κι άλλοτε αφήνουν ένα μικρό πέρασμα, όπως άφηναν και
σε μας τις αναγκαίες συσχετίσεις.
Με μάννα την αδρή, Μπέττυ Αρβανίτη σε έναν από τους καλύτερους ρόλους
της, τον Μάνο Βακούση, τον Κώστα Γαλανάκη, τον Δημοσθένη Παπαδόπουλο και
τους άλλους άξιους ηθοποιούς, η παράσταση μας πρόσφερε πραγματική αισθητική
απόλαυση, που παρά τον θεατρικό πληθωρισμό, τελικά σπανίζει.
ΑΘΗΝΑ 10-12-07
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ