ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΙΑΛΕΓΜΕΝΟΥ «Bella Venezia»
Στο Θέατρο της οδού Κυκλάδων, σε σκηνοθεσία Λευτέρη Βογιατζή
Είναι αδύνατο ο περιορισμένος χώρος μιας θεατρικής κριτικής να
αρκέσει έστω και για τη στοιχειώδη ανάλυση ενός πρωτοεμφανιζόμενου στη
σκηνή θεατρικού έργου, πόσο μάλλον όταν πρόκειται για το τελευταίο έργο του
πιο ατίθασου Ελληνα θεατρικού συγγραφέα, σε συνδιασμό με τον πιο τελειομανή
θεατρικό σκηνοθέτη μας.
Από την αρχή καταθέτω ότι θεωρώ το «Bella Venezia» ως το πιο άρτιο
δραματουργικά έργο του συγγραφέα.
Ένα ποιητικό κείμενο πάνω στη διαμόρφωση της γυναικείας σεξουαλικότητας, το
πέρασμα από την παιδικότητα στην αυτοσυνείδηση της σεξουαλικής ταυτότητας,
το πένθος και την απώλεια.
Την αναγκαστική διαστροφή της εξέλιξής της λόγω κοινωνικών στερεοτύπων,
καταπίεσης και οικογενειακής βίας, φορέας της οποίας δεν είναι άλλος από
τις ίδιες τις ενήλικες γυναίκες. Ισως ο Φρόυντ να μην είχε να προσθέσει
τίποτε για τις αιτίες της παθολογίας της Βενετίας.
Η απώλεια του πατέρα αφήνει το οιδιπόδειο σύμπλεγμα ανολοκλήρωτο, ο πατριός
εφευρίσκει στο πρόσωπο της προγονής του ένα άφυλο νεραϊδένιο πλάσμα και η
μητέρα εκφράζει με τη μεγαλύτερη διαφάνεια τον αιώνιο ανταγωνισμό μητέρας –
κόρης.
Η Βενετία θα ερωτευτεί με άρρωστο πάθος τον πατριό της, εφόσον δεν πρόλαυε
να ερωτευτεί και να ξεπεράσει τον πατέρα.
Η σταματημένη της ανάπτυξη στα όρια της παιδικότητας θ’ αποδοθεί μαγευτικά
στη σκηνή ενός εφιάλτη που πρωταγωνιστούν άτομα με σύνδρομο Down. Ητοι με
εκείνα τα άτομα που η ασθένειά τους χαρακτηρίζεται ακριβώς από ένα είδος
«σταματημένης παιδικότητας».
Όλα αυτά έγιναν «ΘΕΑΤΡΟ» αξεπέραστης ποιητικότητας με συντελεστές
«λεπτουργούς» την Ξένια Καλογεροπούλου (Μάγδα), την Εύη Σαουλίδου
(Βενετία), την Πέγκυ Σταθακοπούλου (Ερασμία) και τον ίδιο το σκηνοθέτη
(Λευτέρη Βογιατζή) .
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ
ΑΘΗΝΑ 30-1-06