«ΒΙΤΡΙΟΛΙ» του Γιάννη Μαυριτσάκη, σε Σκηνοθεσία Ολιβιέ Πι, στη «Νέα Σκηνή»
του Εθνικού Θεάτρου
Ο Μαυριτσάκης έχει κάνει ήδη αίσθηση στο θεατρικό κοινό με τα προηγούμενα
έργα του, «Βόλφγκανγκ», «Το τυφλό σημείο» και «Κωλοδουλειά».
Στο «Βιτριόλι», δείχνει να χάνεται μέσα στην αντανάκλαση ενός κόσμου
βουτηγμένου στη σκληρότητα, τη νεύρωση, την τρέλα.
Ο μανιοκαταθλιπτικός νεαρός ήρωάς του, μοιάζει να συμπυκνώνει την τεράστια
πολιτισμική ήττα που έχει υποστεί ο ευρωπαϊκός διαφωτισμός.
Με ένα κείμενο ποιητικό, αλληγορικό , το αγόρι της ιστορίας μας, κυλιέται
στη λάσπη της σκηνής, κυνηγώντας τη σκιά του, έχοντας μέσα του ενσωματώσει
κυριολεκτικά όλους τους αρχαίους μύθους και τα αρχέγονα ταμπού που
επιβιώνουν ως φαντασιώσεις.
Το ερμαφρόδιτο, η ομοφυλοφιλία, το οιδιπόδειο σύμπλεγμα. Αλλά και τα γνωστά
μοτίβα από τον Οιδίποδα και τις Βάκχες, την Αγαύη – μάνα και το γιό –
Πενθέα.
Ολο το αιματοβαμμένο παρελθόν της ανθρωπότητας, η απόλυτη μητρική
χειραγώγηση , ο αυταρχισμός της ιεραρχικής κοινωνίας, η πάλη του αρσενικού
να ξεφύγει από τον έλεγχο του θηλυκού, ένας μόνιμος φόβος ευνουχισμού, η
πάλη ανάμεσα στη φύση και την κοινωνική ενσωμάτωση , η θρησκεία ως τιμωρία
και ενοχή «για μια υποσυνείδητα διαρκή αμαρτία-βρωμιά – δηλητήριο» και
τελικά η ζωή ως μόνιμος βασανισμός, με τον κόσμο των ενηλίκων να
κατασπαράσσει τη νεότητα, αποτελούν την εικόνα του κόσμου, καθολικά.
Σκηνικά, όλα τα παραπάνω παραστάθηκαν τόσο «υλικά» και «σωματικά», που
κραύγαζαν πρόκληση. Με την ένταση να «βαράει κόκκινο», κεραυνοί να
τραντάζουν τον κόσμο, το σκοτάδι να απλώνεται παντού, οι ηθοποιοί να
ξεγυμνώνονται διαρκώς κακοποιώντας την ίδια την ιερότητα του σώματος και
μια ντουζιέρα να προσπαθεί να ξεπλύνει «τη βρωμιά» που κόλλαγε πάνω σε
όλους τους ήρωες, αμετάκλητα.
Καμία κάθαρση, αισθητική ή άλλη.
Αξιοπρεπείς ηθοποιοί (Χάρης Τζωρτζάκης, Μ. Κεχαγιόγλου, Π. Μουστάκης, Γ.
Περλέγκας, Μ. Χατζησάββας, Ν. Χατζόπουλος, Κ. Παϊταζόγλου) έδωσαν με εμφανή
προσπάθεια τον καλύτερο εαυτό τους, σε ένα κείμενο που δεν άφηνε περιθώρια
αναπνοής.
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ