Βοb Theatre Festival 2016, από 9-15 Μαϊου, στο ΒΙΟS
Για ένατη χρονιά συνεχίζεται και φέτος το Βοb Theatre Festival 2016, ένας
διαγωνισμός γλέντι πραγματικά του νεανικού θεάτρου. Το πρόγραμμα πλούσιο,
από το απόγευμα έως αργά το βράδυ, με ατελείωτο κέφι και νεανικό
ενθουσιασμό, δυνατές παραστάσεις, πάρτι και μουσικές. Μέσα στον ισόγειο
χώρο του BIOS ξεχωρίζουν πίσω από τις μπάρες, τα ολόφωτα με ΝΕΟΝ γράμματα
της ΑΕΡΟΦΛΟΤ (στα ρώσικα) και της ΟΛΥΜΠΙΑΚΗΣ, δύο ιστορικές εταιρείες που
έπαψαν να υπάρχουν λόγω επέλευσης του οικονομικού νεοφιλελευθερισμού.
Εικόνα καλτ που φαίνεται να γοητεύει ένα κοινό σχεδόν αγέννητο την εποχή
του «υπαρκτού σοβιετικού σοσιαλισμού» και του δικού μας «πασοκοδεξιού
σοσιαλισμού και της αρπαχτής». Επίσης υπάρχει μια υπέροχη ταράτσα – μπαρ,
που σου σερβίρει την Ακρόπολη φωτισμένη στο ποτήρι σου.
Αυτά τα παιδιά, ιδιαίτερα μορφωμένα, με σπουδές κλασικές, μουσικές ,
θεατρικές, αλλά και άλλων παραστατικών σπουδών, δεν ελπίζουν σε μια
θεατρική καριέρα που θα τους εξασφαλίσει τα προς το ζην. Κάπου αλλού
βιοπορίζονται ή συντηρούνται ακόμα από τα ερείπια της μεσαίας τάξης των
γονιών τους. Όμως με την ελπίδα και τη ζωντάνια της ηλικίας τους,
βροντοφωνάζουν πως δεν έχουν εγκαταλείψει ακόμα τον αγώνα να μείνουν στη
χώρα που τα γέννησε, τα σπούδασε και τα μεγάλωσε.
Το πρόγραμμα το βρίσκετε εύκολα στο διαδίκτυο. Εμείς παρακολουθήσαμε την
πρώτη μέρα δύο παραστάσεις.
Το «Ποπ-Κορν» σε κείμενο και σκηνοθεσία της Αγνής Χιώνη μας φάνηκε
εξαιρετική ιδέα εκτελεσμένη άψογα από την Καλή Δάβρη, το Θάνο Λέκκα και τον
Κυριάκο Μαρκάκη.
Όλα ξεκίνησαν με ένα ηλεκτρονικό μήνυμα: Παρακαλώ πολύ όποιος ενδιαφέρεται
να πεθάνει μαζί μου να στείλει βιογραφικό και τρεις φωτογραφίες στο…., με
θέμα «Ο θάνατός μου με τη Σάμερ».
Η αγάπη για τη ζωή δίνει απάντηση στο αιώνιο αμλετικό ερώτημα «Να ζει
κανείς ή να μη ζει».
Η δεύτερη παράσταση μια νεανική, γλυκόπικρη, κωμικοτραγική προσέγγιση του
«Με το ίδιο Μέτρο» του Σαίξπη,ρ σε Μετάφραση του πρόσφατα χαμένου Ερρίκου
Μπελιέ και Σκηνοθεσία, Μουσική C.for Circus. Αυτοσχεδιασμοί πάνω στην
υποκρισία της εξουσίας και την κατάχρησή της, πάνω στο αιώνια δίπολο του
έρωτα και του θανάτου.
Οι νέοι δημιουργοί και ερμηνευτές μάλλον προετοιμάζουν την μετά devised
θεατρική εποχή.
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ