«ΒΟSSA NOBA» από τον Κωνσταντίνο Ρήγο στο ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ (ΡΕΧ / ΣΚΗΝΗ
ΚΟΤΟΠΟΥΛΗ
Πολλές φορές η Τέχνη του Χορού καταφέρνει να εκφράσει ουσιαστικότερα
κάποιες ανθρώπινες καταστάσεις, απότι η Τέχνη του Θεάτρου .
Στην προκειμένη περίπτωση το θέμα του «έρωτα», θέμα κλισέ πολλές φορές,
βρίσκει πρώτ’ απ’ όλα στη «σωματικότητα» του χορού και συμπληρωματικά στο
«λόγο» του θεάτρου την εικονοκλαστική ανατανάκλασή του στη σκηνή,
θυμίζοντάς μας ότι έρωτας είναι πρώτ’ απ’ όλα ένωση σωμάτων και χωρισμός
σωμάτων και έλξη και απώθηση.
Ο λόγος , η μουσική και το τραγούδι, έρχονται να πλαισιώσουν το πρωτογενές,
τη συνομωσία της φύσης για να φέρει κοντά τα ξένα σώματα.
Ο Κωνσταντίνος Ρήγος, με τρυφερότητα, χιούμορ και πρόφαση το ανάλαφρο της
μουσικής «bosa nova”, τη ρυθμική της επανάληψη, σαν τον έρωτα που αέναα
έρχεται και παρέρχεται για να επανέλθει και πάλι απτόητος, μας μεταφέρει
στην εποχή της αθωότητας, στη δεκαετία του 50, σε ένα καλοκαιρινό ball
room, στην παραλία της Ιπανέμα, ή σε κάποια επαρχιακή ελληνική λουτρόπολη
του τέλους του ’50 (όπως τουλάχιστον μας έχει μεταφερθεί από τις ελληνικές
ταινίες της εποχής) με πλαστικούς φοίκινες, ζωντανή ορχήστρα, φωτάκια και
άπλετο ερωτισμό γεμάτο άμμο. Η ρωμαντική γλυκερότητα του Φρανκ Σινάτρα
εναλλάσσεται με τη «σκοτεινή» ηχογραφημένη μουσική του Δημοσθένη Ρήγα.
Είκοσι ερμηνευτές, ηθοποιοί και χορευτές, μεταξύ των οποίων η δωρική Θέμις
Μπαζάκα, η ποιητική Μαρία Ναυπλιώτου, η «αρσενική» Στεφανία Γουλιώτη, ο
«εραστής» Αντώνης Φραγκάκης και η άρτια χορευτική ομάδα του Ρήγου, μας
παρέσυραν ευφρόσυνα στο χορό τους, λίγο λυπημένους στο τέλος, εφόσον ο
έρωτας έχει πάντα ημερομηνία λήξης.
ΑΘΗΝΑ 3-3-08
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ