ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΘΗΝΩΝ
«ΓΙΟΙ ΚΑΙ ΚΟΡΕΣ» σε Κείμενο – Σκηνοθεσία Γιάννη Καλαβριανού, στην Πειραιώς
260, από την εταιρεία Θεάτρου Sforaris
Η πρώτη δουλειά του Γιάννη Καλαβριανού και της ομάδας του που μας
εντυπωσίασε ευχάριστα, ήταν πριν δύο χρόνια στο BIOS , οι «παραλογές ή
Μικρές καθημερινές ιστορίες». Θέατρο αφηγηματικό με έντονη ποιητικότητα,
όπου κυριαρχούσε μια τάση αυτογνωσίας, ανάγκης των νέων καλλιτεχνών να
βουτηχτούν στην παράδοση και τη χειροτεχνία της τέχνης.
Στην καινούργια τους παραγωγή οι συντελεστές, ψάχνουν να μας αφηγηθούν τις
μικρές προσωπικές ιστορίες πραγματικών ανθρώπων, στο φόντο της μεγάλης
ιστορίας και των σημαντικών ιστορικών γεγονότων που σημάδεψαν την Ελλάδα
αλλά και την Ευρώπη από το 1940, έως και την Ολυμπιάδα του 2004.
Η παράσταση βασίζεται στο υλικό 80 συνεντεύξεων που πήραν οι πέντε νέοι
ηθοποιοί από τους ηλικιωμένους του σήμερα και νέους του «τότε».
Αλλοτε πρωταγωνιστές οι ίδιοι στη μεγάλη Ιστορία (αντίσταση-εμφύλιος)
άλλοτε ως υποκείμενα αυτής ή μάρτυρες γεγονότων (τοίχος του Βερολίνου), ή
ακόμα και η ιστορική στιγμή ως κάδρο στην προσωπική ζωή (εκλογές του 1981,
Ολυμπιακοί 2004), νέοι τότε και νέες, αναζητούσαν την ευτυχία ή έμπλεκαν σε
περιπέτειες, ή απλώς επιβίωναν από έναν καταστροφικό σεισμό που άλλαζε
ανεπάντεχα τη ζωή τους. Πάντως, έτσι ή αλλιώς η ζωή συνεχιζόταν.
Η εξιστόρηση δραματουργικά ήταν σχεδόν γραμμική και χωρίς να αποφεύγεται
ολοκληρωτικά η επανάληψη ή ο πλατιασμός, συνολικά περιείχε δραματουργικές
κορυφώσεις και εικόνες δυνατές που αναδείκνυαν το συναίσθημα της στιγμής,
με το πιο δυνατό χαρτί της ομάδας να είναι τα τραγούδια, που εσκεμμένα
ακατέργαστα και αδρά ,έδεναν με έναν λυγμό τις ιστορίες.
Το άλλο σημείο νοσταλγικής επαναφοράς του παρελθόντος χρόνου ήταν το νερό,
που μέσα από μια μάνικα κατάβρεχε το χώρο, ή έπνιγε το τέλος ενός
τραγουδιού. Η άλλη ξεχωριστή εικόνα ήταν το σμίξιμο δύο ερωτευμένων που
γίνεται σχεδόν χολιγουντιανά , ήτοι ειρωνικά, με μια έκρηξη από κονφετί και
παιδικές μπουρμπουλίθρες.
Ταυτόχρονα, ενοποιητικό στοιχείο του δράματος αποτέλεσε η προβολή παλιών
φωτογραφιών και ενός βίντεο στο τέλος της παράστασης που περιείχε τις
αναμνήσεις των αληθινών πρωταγωνιστών. Μόνο που η χρήση ήταν περιθωριακή
και η ένταξή τους στην εξέλιξη της παράστασης έδινε την εντύπωση ενός
υλικού που δεν είχε μελετηθεί η αξιοποίησή του.
Παρ’ όλα αυτά η αίσθηση ότι οι ρομαντικές ιστορίες που μας διηγήθηκαν ήταν
αληθινές, η σωματοποιημένη ανάγνωση της ιστορίας και η εμπλοκή των νέων
καλλιτεχνών με το ιστορικό παρελθόν με όρους προσωπικού βιώματος, κάνει
την προσπάθεια σημαντική.
Αλλωστε τι άλλο είναι η ζωή παρά ιστορίες που διηγούμαστε. Κι όσο αντέχουμε
να τις διηγούμαστε, υπάρχουμε. Και η ζωή συνεχίζεται.
Αννα Ελεφάντη, Μαρία Κοσκινά, Αλεξία Μπεζίκη, Κωνσταντίνος Ντέλλας, Γιώργος
Παπαπαύλου οι αισθαντικοί αφηγητές.
Γιώργος Γλάστρας, Χριστίνα Μαξούρη, σε μια σπαραχτική ερμηνεία των
τραγουδιών. Μουσική Χρύσανθου Χριστοδούλου.
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ
20-06-2012