Ο «ΓΛΑΡΟΣ» του Αντον Τσέχωφ
Στο Θέατρο της οδού Κεφαλληνίας
Σκηνοθεσία Νίκος Μαστοράκης
Στη μεταμοντέρνα εποχή μας η εξοικείωση με τον κόσμο του Τσέχωφ, μας έχει
απομακρύνει από τα κλισέ της πρόσληψής του, δηλαδή τη μελαγχολία της
ατμόσφαιρας, την ιδιομορφία της ρωσικής ψυχής, την αληθοφάνεια στην
παρουσίαση της ζωής της παλιάς παρηκμασμένης ρωσικής αριστοκρατίας , ή της
ψυχικής στάσης των ρώσων διανοουμένων παραμονές της Επανάστασης, ακόμα και
μια ανάγνωση του υπαρξιακού αδιέξοδου του σύγχρονου ανθρώπου, μια ειρωνική
ματιά στ’ ανθρώπινα δρώμενα. Παρ’ όλα αυτά, παραμένει στο θεατή η αναμονή
τουλάχιστον ενός αόριστα νοσταλγικού κλίματος, μιας «τσεχωφικής»
ατμόσφαιρας.
Και επειδή η σκηνική ιστορία του «Γλάρου» είναι περισσότερο η ιστορία των
σκηνοθετήσεών του, οφείλουμε να πούμε ότι η σκηνοθεσία του Νίκου Μαστοράκη
μας ξένισε ευχάριστα με την έντονη «σωματικότητά της», την ένταση των παθών
που προέβαλε και το αδρό της περίγραμμα.
Οι ήρωες άχρονοι ή σύγχρονοι ή διαχρονικοί, κινούνται στη σκηνή αλλά και
την πλατεία ενός θεάτρου που έχουν στήσει οι ίδιοι, πρωταγωνιστές και
θεατές του δράματός τους.
Οι ψυχικές τους συγκρούσεις εκφράζονται άμεσα, ακουμπώντας σχεδόν τους
θεατές. Η παράσταση υιοθετεί περισσότερο το εξπρεσιονιστικό στυλιζάρισμα,
ξεπερνώντας τη γοητεία του ποιητικού συμβολισμού, ακόμα και του ψυχολογικού
ρεαλισμού.
Οι ερμηνείες των ηθοποιών κινήθηκαν σε αξιοπρόσεχτη γκάμα. Από την έντονη
θεατρικότητα («Αρκάντινα» της Μπέττυ Αρβανίτη), την ποιητική φυσικότητα
αλλά και την μεταμοντέρνα στυλιζαρισμένη παρουσία («Νίνα» της Αγγελικής
Παπαθεμελή) , την εξωστρεφή δραματικότητα («Τρέπλιεφ» του Δημοσθένη
Παπαδόπουλου), το ρεαλισμό («Πωλίνα» της Σοφίας Σεϊρλή), το μπουφόνικο
(«Μεντβεντένκο» του Παν. Παναγόπουλου), πινελλιές κωμικού («Σορίν» του Μπ.
Γιωτόπουλου), την αποστασιοποίηση («Ντορν» του Αλκη Παναγιωτίδη), αλλά και
την ψυχολογική εσωτερικότητα («Τριγκόριν» του Στέλιου Μάινα).