«ΓΛΥΚΕΙΑ ΟΦΗΛΙΑ» της Ιωάννας Ρεμεδιάκη, στο Studio»Κινητήρας, από την ομάδα
«Ισον Ένα»
Τι κάνουν οι δημοφιλείς Σαιξπηρικοί ήρωες αν δραπετεύσουν από το χώρο του
δράματος που τους γέννησε και περιπλανηθούν στον σύγχρονο κόσμο;
Θα μάθουμε ίσως κάτι περισσότερο γι αυτούς; Η μέσω αυτών κάτι περισσότερο
για μας;
Πέρυσι ήταν ο Άμλετ που μας ξάφνιασε περπατώντας τους δρόμους του σκληρού
Δεκέμβρη, τους δρόμους μιας βίαιης ενηλικίωσης των νέων, σημερινών
συνομηλίκων του.
Φέτος η Ιωάννα Ρεμεδιάκη συνεχίζει με μια μια θηλυκή άποψη για τον κόσμο,
ακολουθεί την Οφηλία που προσπαθεί να βρει τη γυναικεία της ταυτότητα,
ψάχνοντας την αγάπη στο άνυδρο, κατεστραμμένο τοπίο του Αθηναϊκού Αστεως.
Στην πόλη που κλειδώθηκαν οι παιδικές χαρές για να μην μολυνθούν από τα
παιδιά των μεταναστών.
Ετσι λοιπόν την φαντάζεται η δημιουργός την σύγχρονη Οφηλία. Μια
μετανάστρια, δίχως πατρίδα, εφόσον η μόνη πατρίδα είναι η αγάπη.
Κλειδώνοντας λοιπόν την παιδική χαρά, είναι σαν να κλειδώνεις την αγάπη. Κι
έτσι εσύ κάθεσαι απ’ έξω, εξόριστη της παιδικής ηλικίας, της αθωότητας και
τελικά της ίδιας της αγάπης.
Η Ιωάννα Ρεμεδιάκη φέρνει το δημόσιο χώρο πάνω στη σκηνή, σε μια
προσπάθεια το κοινό να βιώσει την ανάγκη υπεράσπισής του.
Το πρόσωπο της Οφηλίας διασπάται στις τέσσερις περφόρμερ, την ίδια, την
Βίκυ Βολιώτη, τη Χαρά Καράτζιου και την Αργυρώ Λογαρά.
Κομμάτια από το σαιξπηρικό έργο εναλλάσσονται με βιωματικές ιστορίες που
ανακαλούν δένδρα της παιδικής ηλικίας ( «…στο πρόσωπό σου, στο σώμα σου
καθρεφτίζονται τα δάση, που πια δεν υπάρχουν» λέει ο Αμλετ στην Οφηλία),
αναμνήσεις από έναν κόσμο αγάπης, ξορκίζοντας την λύπη της απώλειας.
Η σκηνική πρόταση της ομάδας « Ισον Ένα» χρησιμοποιεί τους θεατρικούς
κώδικες χαλαρά, καταργεί το όριο σκηνής-πλατείας, καλώντας τους θεατές να
παίξουν μαζί τους, όμως παρά τον μαλακό τρόπο της, το μήνυμα είναι σκληρό.
Η καταστροφή του εξωτερικού δημόσιου χώρου, προοιωνίζει την καταστροφή του
ανθρώπινου περιβάλλοντος, μια εσωτερική καταστροφή που μετατρέπει όλους μας
σε πρόσφυγες, εξόριστους και μετανάστες.
Μια δική της άποψη για το «πολιτικό» στο θέατρο διαμορφώνει σιγά – σιγά η
ομάδα, ερευνώντας κάτω από τις γραμμές των κλασσικών κειμένων τις κοινές
ρίζες του πολιτιστικού μας μορφώματος. Περιμένουμε λοιπόν με ενδιαφέρον την
εξέλιξη της σκέψης τους