ΑΡΝΟΛΝΤ ΓΟΥΕΣΚΕΡ «ΓΡΑΜΜΑ ΣΤΗΝ ΚΟΡΗ ΜΟΥ» σε Μετάφραση Χριστίνας Μπάμπου –
Πακουρέλη και Σκηνοθεσία Βασίλη Κυρίτση, στο Θέατρο της οδού Κεφαλληνίας
Ιδιαίτερα ισχνή είναι η παρουσία του Αγγλου συγγραφέα στην ελληνική
θεατρική σκηνή, ίσως γιατί τα πιο γνωστά του έργα της δεκαετίας 1950-1960,
ανήκουν σε ένα μάλλον πολύ αγγλικό καλλιτεχνικό ρεύμα κοινωνικού ρεαλισμού,
όπως αυτό εκφράσθηκε με τους πρωτοπόρους Τζων Οσμπορν και Χάρολντ Πίντερ με
το διακριτικό τίτλο «Θυμωμένοι Νέοι Ανδρες», πολύ βαρύ δηλαδή ρεπερτόριο
για τις συνθήκες της εποχής.
«Το γράμμα στην κόρη μου» ανήκει στα πιο όψιμα έργα του συγγραφέα (γράφτηκε
το 1990), όταν αυτός έχει ήδη απομακρυνθεί από την σοσιαλιστική ιδεολογία,
απογοητευμένος από την κατάπτωσή της , και στα οποία πλησιάζει περισσότερο
τα ανθρώπινα συναισθήματα, απ’ ό,τι τα κοινωνικά φαινόμενα και την πάλη των
τάξεων.
Το μονόπρακτο αυτό περιλαμβάνεται σ’ αυτά που σκιαγραφούν έντονες
γυναικείες προσωπικότητες, δίνοντας την ευκαιρία στις ηθοποιούς να
διακριθούν σε ένα προσωπικό ρεσιτάλ ερμηνείας.
Το τρυφερό λοιπόν και ανθρώπινο αυτό κείμενο, έδωσε την ευκαιρία στη Μάνια
Παπαδημητρίου, μοναδική πρωταγωνίστρια επί σκηνής, να αποδείξει για άλλη
μια φορά τη μεγάλη καλλιτεχνική της υπόσταση, που έχτισε πετραδάκι,
πετραδάκι όλα αυτά τα χρόνια, χαμηλότονα αλλά με μεγάλο ειδικό βάρος στα
θεατρικά μας πράγματα, μακριά από τις σειρήνες της τηλεοπτικής
αναγνωρισιμότητας.
Ισως αυτή να είναι για την Μάνια και η μεγάλη της ευλογία. Μένοντας μακριά
από την τηλεοπτική αισθητική, διαφύλαξε τα εκφραστικά της μέσα από τον
εκφυλισμό, διατήρησε τον θεατρικό χρόνο και έσω τόπο, αυτόν τον τόσο
αναγκαίο χώρο απ’ όπου μπορεί κάθε φορά να αντλεί το απαραίτητο υλικό.
Ετσι προσέγγισε το μονόλογο μιας μητέρας προς την εντεκάχρονη κόρη της, ως
χειροποίητη κατασκευή ενός ανεπίδοτου γράμματος, μια αναδρομή ζωής γεμάτη
ελλείματα και ενοχές που διασώζεται όπως πάντα μόνον με την αγάπη και την
αποδοχή.
Ένα λοιπόν σχετικά απλό κείμενο, με χιούμορ, χωρίς ιδιαίτερες εξάρσεις και
δραματικά πρόσιμα, μετατράπηκε από την Μάνια Παπαδημητρίου σε μια πλούσια
μουσική παρτιρούρα, που διέθετε όλους τους ήχους και τους συνδιασμούς του
πενταγράμμου, για να αποδώσει την ψυχή της ηρωίδας της.
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ
17-12-2009
ΚΡΙΤΙΚΗ ΘΕΑΤΡΟΥ