«ΔΑΚΡΥΓΟΝΑ» του Αλέξη Σταμάτη , σε Σκηνοθεσία Αρη Τρουπάκη, στο «Θέατρο της
Οδού Κεφαλληνίας»
Ο συγγραφέας ξεκαθαρίζει εξ αρχής πως δεν έγραψε ένα έργο για τον
«Δεκέμβρη, τα Ματ και τα Δακρυγόνα της Αστυνομίας». Πράγμαι ουσιαστικά
χρησιμοποιεί την ειδική συνθήκη της εξεγερμένης Αθήνας και τους συνειρμούς
που φέρει η περιοχή των Εξαρχείων, η οποία πλέον εντάσσεται στην ίδια τη
μυθολογία της πόλης, ως ιδανικό συμβολικό φόντο για να σκηνοθετήσει τη
συνάντηση δύο αταίριαστων ανθρώπων και την έκρηξη που θα φέρει αυτή. Η
συνάντηση θα οδηγήσει σε σύγκρουση σωμάτων και ρηγμάτωση των ταυτοτήτων.
Ένα νέο κορίτσι, ζωγράφος, μεταφέρεται λιπόθυμο από έναν μεσήλικα
μαθηματικό στο διαμέρισμά του, κάπου στην περιοχή των Εξαρχείων μετά από
μια διαδήλωση που όπως συνήθως κατέληξε σε σύγκρουση με τα Ματ.
Η συνάντηση δεν ήταν μεν τυχαία, αλλά θα αποδειχθεί μοιραία και για τους
δύο.
Στο κλειστοφοβικό παλιό διαμέρισμα θα συγκρουστούν η ζωή με την παραίτηση,
θα θιγεί ακροθιγώς το χάσμα των γενεών, η ερωτική έλξη θα ανασταλεί βίαια
με την αποκάλυψη μιας αμφισβητούμενης πατρότητας.
Χρησιμοποιείται το γνωστό δραματουργικό μοτίβο της εισβολής του «έξω
κόσμου», του προσώπου καταλύτη που θα ανατρέψει τις ψυχικές ισορροπίες,
μόνο που στην περίπτωσή μας, ο άλλος δεν είναι ένας απρόσκλητος επισκέπτης.
Ο πρωταγωνιστής επιθυμεί την προσέγγιση, έχει προκαλέσει τη συνάντηση.
Το πρόβλημα έγκειται πως στην εξέλιξή του το έργο θολώνει το τοπίο, ενώ θα
μπορούσε να διερευνήσει την ψυχική μοναξιά δύο ξένων ανθρώπων,
διαφορετικών και στο φύλο και στην ηλικία, δύο ουσιαστικών μοναχικών ,
εφόσον ο ένας έχει επιλέξει την μοναξιά του διαμερίσματος για να θρηνεί
απερίσπαστος τις «απώλειες» της ζωής του, ενώ η άλλη, νέα και ζωντανή
προτιμάει τη μάχη του δρόμου και τη μοναξιά της πόλης που καίγεται για να
κρύψει τον εσωτερικό της πόνο. Και λέω πως «θολώνει το δραματουργικό τοπίο»
εφόσον εμπλέκεται η πιθανή , αλλά όχι και σίγουρη, πατρότητα . Ετσι η
σύγκρουση μεταφέρεται στο πολύ προσωπικό πεδίο της αποδοχής ή όχι «ενός
πατέρα έως τότε άγνωστου», ακυρώνοντας την έως τότε προσπάθεια μιας
ευρύτερης ψυχικής διερεύνησης . Αποτέλεσμα οι δραματουργικοί κρίκοι να
αδυνατίζουν σταδιακά, αφήνοντας στη σκηνοθεσία και τις ερμηνείες να κάνουν
την περίσσια δουλειά.
Πράγματι η δυναμική, αδρή και εξωστρεφής σκηνοθεσία του Αρη Τρουπάκη και οι
δυνατές ερμηνείες του Νίκου Αρβανίτη και της Δανάης Παπουτσή , κάλυψαν τα
δραματουργικά κενά, δημιουργώντας μας την αίσθηση ότι ήμασταν κι εμείς
καλεσμένοι στο υπό μετακόμιση διαμέρισμα του ήρωα.
Σ’ αυτό συνετέλεσε και η εικαστική συνεισφορά του Θοδωρή Χρυσικού, κυρίως
στην εμπνευσμένη χρήση του «σπιτικού» φωτισμού.
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ