«ΔΕΙΠΝΟ ΜΕ ΦΙΛΟΥΣ» του Ντόναλντ Μάργκιουλις σε Σκηνοθεσία Γρηγόρη Βαλτινού
, Σκηνογραφική Επιμέλεια-Κοστούμια Γιάννη Μετζικώφ, στο Θέατρο «Ιλίσια»
Παρακολουθώντας την κομψή παράσταση που έστησε ο Γρηγόρης Βαλτινός στο
Θέατρο Ιλίσια με τους εξαιρετικούς φίλους του, τον Παύλο Χαϊκάλη τη Ρένια
Λουιζίδου και την Μπέσυ Μάλφα αλλά και την κοσμοπολίτικη σκηνική πινελιά
του Μετζικώφ, δεν μπόρεσα να αποφύγω κάποιους αναγκαστικούς συνειρμούς.
Το «Δείπνο με φίλους» του πολυβραβευμένου αμερικανού συγγραφέα, γραμμένο το
2000, μου έφερνε διαρκώς στο νου την ταινία «Σκηνές από ένα γάμο» του
Σουηδού Μπέργκμαν που τη δεκαετία του 1970 έως σήμερα διαρκώς επανέρχεται
ως σημείο αναφοράς.
Θα είχε ενδιαφέρον εάν ο Μάρτιν και η Κάρεν του «Δείπνου» συναντούσαν την
Μαριάνε και τον Γιόχαν των «Σκηνών» τριάντα χρόνια μετά.
Όμως δεν συνέβη αυτό.
Ο συγγραφέας αν και φανερά επηρεασμένος στη θεματολογία του από τον μεγάλο
σκηνοθέτη μιας και καταπιάνεται κι αυτός με τις ανθρώπινες σχέσεις και μας
μιλάει για την εμπιστοσύνη, την προδοσία, τη φθορά που φέρνει ο χρόνος στο
γάμο, το φόβο και την ανασφάλεια, τον έρωτα και τη φιλία, δεν ξεπερνάει την
αμερικάνικη συνταγή του κοινά αποδεκτού και του στρογγυλεμένου. Ακόμα και
όταν μιλά για το διαζύγιο αποφεύγει τη ρήξη με τον εσώτερο εαυτό, φοβάται
τη σιωπή. Εργο προορισμένο να μην κουρδίσει τις ανασφάλειες της
αμερικάνικης μεσοαστικής κοινωνίας, να μας βάλει σε σκέψεις, αλλά έως εκεί.
Αντίθετα ο Μπέργκμαν αρνείται να σε καθησυχάσει με μια ζεστή αγκαλιά, δεν
φοβάται να χαλάσει την μελωδία της σοσιαλδημοκρατικής οικογενειακής
ευτυχίας. Οι «Σκηνές» του, εκπέμπουν την υπόκωφη φρίκη ενός υπαρξιακού
θρίλερ.
Πάντως η βραδιά στο θέατρο Ιλίσια, με την ευγενική μορφή του Μάρτιν-
Βαλτινού , τη ζεστασιά της Κάρεν-Λουιζίδου, τον κόντρα ρόλο του Τομ-Χαϊκάλη
και την όλο οξείες γωνίες παρουσία της Μπεθ-Μάλφα, μας προσέφερε ένα
εύγεστο δείπνο κόντρα στην πενία των καιρών.
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ