«Δε με χωρά ο τόπος / Μήδεια», μια εικαστική παράσταση, σε Σκηνοθεσία –
Σκηνικά Αντώνη Κουτρουμπή, από την Ομάδα «Πλεύσις», στον Χώρο Τέχνης 14η
Μέρα (Καλλιρόης 10)
Δεκαεπτά παραγωγές και δεκατρείς συμμετοχές σε διεθνή και εγχώρια φεστιβάλ,
μετράει η Ομάδα «Πλεύσις» από το 1997 έως σήμερα. Αυτή η Ομάδα χορού, έχει
συγχωνεύσει το σύγχρονο χορό, τη μιμική, το θέατρο αντικειμένων και το
σωματικό θέατρο ως εκφραστικά μέσα, προκειμένου να μεταμορφώνει και να
μεταμορφώνεται από το σκηνικό χώρο, προσφέροντας μια νέα ανάγνωση ακόμα και
γνωστών θεατρικών έργων και ηρώων.
Διαλέγοντας αυτή τη φορά να φέρουν αντιμέτωπα επί σκηνής, τρία εμβληματικά
τραγικά πρόσωπα, τη Μήδεια, τον Ιάσωνα και τη Γλαύκη, μας πρόσφεραν μία
εξόχως γοητευτική εκδοχή της σημειολογίας τους, δίνοντάς μας τη σωματική
έκφραση των πιο ακραίων συναισθημάτων τους και των καταστάσεων που βιώνουν,
το πάθος, την απόρριψη, τον κίνδυνο και το μοιραίο τέλος.
Δεν έχω δει πιο ασφυκτική, συμπυκνωμένη, σκηνική αναπαράσταση της ουσίας
της γνωστής τραγωδίας και των ερωτημάτων που αυτή θέτει, μια αρχαιτυπική
αναπαράσταση της απώλειας και του κατά Χειμωνά, πένθους του τετελεσμένου.
Η ερμηνεία της Ολγας Γερογιαννάκη (που έκανε και τη χορογραφία) που
μετέφερε όλη την εσωτερική ένταση της Μήδειας στους μύες του σώματός της
και σαν δαιμονικό περίγραμμα μιας ματαιωμένης γυναίκας, συρόταν στις
κινούμενες πλατφόρμες, εξαφανιζόμενη πάνω στις λείες επιφάνειες, μέχρι την
ανάληψή της, πιστεύω ότι αποτελεί μια σπάνια προσέγγιση αυτής της
αδιανόητης ηρωίδας. Μιας και όταν συμβαίνει το ανείπωτο ακυρώνεται ο λόγος,
μόνο αυτή η βουβή προσέγγιση μπορεί τελικά να πλησιάσει έστω και λίγο όσα ο
νους αρνείται να επεξεργαστεί και δεχτεί.
Ομοίως ο Αντώνης Κουτρουμπής και η Νατάσσα Ζαφειροπούλου στο ρόλο μιας
ανέμελης, ρηχής Γλαύκης που οδηγείται αμέριμνα στο χαμό.
Η πρωτότυπη μουσική σύνθεση του Μηνά Εμμανουήλ και κίνηση πάνω στις κινητές
πλατφόρμες, έφτιαξαν μία μοναδική θεατρική περφόρμανς που βάθυνε την
αντίληψή μας για την Ευρυπίδεια τραγωδία.
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ