ΔΗΜΗΤΡΗ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ « ΠΡΩΤΗ ΥΛΗ» στο Φεστιβάλ Αθηνών
Το καλοκαίρι είχαμε την ευκαιρία να απολαύσουμε ένα εξαιρετικό “come back”
του Δημήτρη Παπαϊωάννου στην Πειραιώς 260, με την έννοια ότι μετά από 10
ολόκληρα χρόνια αποφάσισε να βγει πάλι ο ίδιος στη σκηνή και να μας
αφηγηθεί σωματικά την ίδια την περιπέτεια της δημιουργίας.
Επανήλθε δηλαδή στα στοιχειακά της τέχνης του που δεν απαιτούν κανένα
υπερθέαμα, αλλά μόνο δύο σώματα που συμπλέκονται.
Ολοκληρώνοντας θα λέγαμε μια ολόκληρη καλλιτεχνική φάση επιστρέφει στα
βασικά.
Τη σχέση του δημιουργού με το έργο του. Τη βασανιστική πορεία από το
πρόπλασμα, την πρώτη ύλη , το σμίλεμα αυτού του υλικού, μέχρι την άρθρωση
της καλλιτεχνικής ιδέας, τη σπίθα ή το πυροτέχνημα που σηματοδοτεί ότι ο
καλλιτέχνης παρήγαγε τελικά το έργο του, δηλαδή εξέφρασε με τους όρους της
τέχνης του την ιδέα του εαυτού του. Και παραπέρα, από τη δομή στην
αποδόμηση. Σισύφειο έργο η δουλειά του πραγματικού καλλιτέχνη.
Όχι τυχαία διάλεξε να συνδιαλαγεί μαζί μας μέσω της τέχνης ενός γλύπτη που
συνομιλεί με το μοντέλο του.
Αυτός σφιγμένος μέσα στο μαύρο κοστούμι του και ο ωραίος Λατίνος Tadeu
Liesenfeld, το ασχημάτιστο έμβρυο που ζητά το δημιουργό του να το πλάσει.
Σαν αρχαιοελληνικό άγαλμα, άλλοτε με χαμένο ένα μέλος ή ακόμα και το
κεφάλι, ανταγωνίζεται τον καλλιτέχνη που προσπαθεί να εκμαιεύσει την
ομορφιά από μέσα του.
Μέσα στην άχαρη τεράστια αποθήκη, ένας σκουπιδοντενεκές, μια μεγάλη ξύλινη
επιφάνεια, μια μικρότερη μαύρη, ένα τραπέζι, μία καρέκλα, ένα σκαμπό, ένα
μικρόφωνο, το λάστιχο των παιδικών μας χρόνων που κατάβρεχε το δρόμο αλλά
και μας που παίζαμε τα ζεστά καλοκαιρινά απογεύματα. Αυτά ήταν τα υλικά
μιας παράστασης που ο Παπαϊωάννου έδειχνε να φτάνει στα άκρα τις
δυνατότητες του ανθρώπινου σώματος. Και επίσης μια δική του σηματοδότηση
του χώρου που βυθισμένος στη σιωπή, έσπαγε μόνο από σκόρπιους ήχους αλλά κι
ένα ταξίμι του Γιάννη Παπαϊωάννου. Αναφορά σε μια καινούργια ελληνικότητα;
Καλοδεχούμενος όπως και να’ χει ένας τέτοιος αναστοχασμός.
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ