ΔΗΠΕΘΕ ΥΠΟ ΑΣΦΥΞΙΑ
Είναι γνωστό σε όλους ότι εδώ και πολλά χρόνια τα ΔΗΠΕΘΕ (Δημοτικά Περιφερειακά Θέατρα) φυτοζωούν όχι από έλλειψη καλλιτεχνών που επιθυμούν να εργαστούν και να δημιουργήσουν στην περιφέρεια, ούτε ελλείψει ενδιαφέροντος του κοινού. Φυτοζωούν λόγω έλλειψης κρατικής στήριξης και επιχορήγησης. Εν μέσω λοιπόν της γενικής κρατικής υποχρηματοδότησης , προσπαθούν να επιβιώσουν αυτά τα Δημοτικά Θέατρα μόνο με την χρηματοδότηση των Δήμων και το εισιτήριο των δημοτών.
Φέτος κατά την περίοδο των γιορτών, βρέθηκα στην Πάτρα και την Καλαμάτα , όπου και παρακολούθησα τρείς θεατρικές παραγωγές.
Στο ΔΗ.ΠΕΘΕ Πάτρας παρακολούθησα στην Κεντρική του Σκηνή (Θέατρο Μπάρρυ – μία πολύ όμορφη και ατμοσφαιρική σκηνή στις παλιές σταφιδαποθήκες του Μπάρρυ), το έργο του Ευγένιου Ο’ Νηλ Ταξίδι μεγάλης μέρας μέσα στη νύχτα, σε σκηνοθεσία Γιώργου Ζαμπουλάκη.
Ένα έργο από τον πατέρα του αμερικάνικου θεάτρου, γραμμένο το 1912 και για το οποίο ο συγγραφέας ζήτησε να παιχτεί 25 χρόνια μετά τον θάνατό του, επειδή προφανώς επρόκειτο για ένα πλήρως αυτοβιογραφικό κείμενο. Ο συγγραφέας σ’ αυτό το έργο αποκαλύπτει την οικογενειακή του ζωή, το δράμα της ενηλικίωσής του εν μέσω μιας άκρως προβληματικής οικογένειας που όμως επέμενε να κρατά τα προσχήματα μιας μεσοαστικής αμερικανικής τάξης.
Γι αυτό το έργο κέρδισε το 1957, ήτοι μετά το θάνατό του (πέθανε το 1953), το 4ο του βραβείο Πούλιτζερ.
Η οικογενειακή του ιστορία είχε πράγματι πολλά στοιχεία δράματος : Η μητέρα του έκανε χρήση ναρκωτικών ουσιών. Ο πατέρας του, ηθοποιός αλλά τσιγγούνης τόσο στα χρήματα όσο και τα συναισθήματα, νοιαζόταν μόνο για το χρήμα και όχι για τις ουσιαστικές συνθήκες ανάπτυξης και τη ζωή των δύο γιων του. Ο πρωτότοκος γιος, αυτοκαταστροφικός χαρακτήρας, έβρισκε παρηγοριά στο ποτό και τις πόρνες, πάθη στα οποία ώθησε και τον αδερφό του.
Σ’ αυτό το έργο – εξομολόγηση, παρακολουθούμε το χρονικό της καταβύθισης των ηρώων στα σκοτάδια τους, σε μια διαδικασία πένθους και απώλειας αλλά και ελπίδας να ξεφύγουν από τα πάθη τους και να ξαναβρεθούν μεταξύ τους.
Παρακολουθούμε μια καλοκαιρινή μέρα στο εξοχικό σπίτι της οικογένειας Ταϊρόν με όλη την οικογένεια παρούσα… Καθώς η μέρα προχωρά και πέφτει το σκοτάδι, οι χαρακτήρες ξεγυμνώνονται , επακολουθεί ένας κύκλος κατηγοριών, ενοχών αλλά και νοσταλγίας. Μία απέλπιδα προσπάθεια να βγουν στην επιφάνεια. Μία αίσθηση πνιγμού τους ακολουθεί…
Φυσικά κεντρικό ρόλο παίζει η …μητέρα. Όλα τα πρόσωπα μοιάζουν να την αναζητούν, πρόκειται για μια μητέρα απούσα για τους άλλους, ίσως όμως η μόνη παρούσα για τον εαυτόν της.
Το έργο ανέβηκε σε ρέουσα μετάφραση Χριστόφορου Βογιατζή που συνοδεία ενός οξύ ήχου, σχεδιασμένου από τον Χρύσανθο Χριστοδούλου, ακολουθούσε το λόγο, ο οποίος πλέον ακουγόταν σα να γδέρνει τα σώματα καιαυτό το ηχιτικό περιβάλλον θεωρώ πως αποτελούσε και τη βασική σκηνοθετική άποψη του Γιώργου Ζαμπουλάκη.
Γιώργος Ζαμπουλάκης
Σκηνοθεσία
Θάνος Βόβολης
Σκηνογραφία-Ενδυματολογία
Χρύσανθος Χριστοδούλου
Σχεδιασμός Ήχου
Νίκος Σωτηρόπουλος
Σχεδιασμός Φωτισμών
Χριστόφορος Βογιατζής
Βοηθός Σκηνοθέτη, Φωτογραφίες Παράστασης
Δάφνη Τσιντζέλη
Βοηθός Σκηνογράφου-Ενδυματολόγου, Εκτέλεση Βίντεο
Δημήτρης Μεράντζας
Γλυπτική Σύνθεση Αφίσας
Τίνα Γιοβάνη
Διεύθυνση παραγωγής
Ίνα Τσέλιου
Μακιγιάζ
Διονύσης Μπάστας
Teaser
Βασίλης Κόκκαλης
Τζέιμς Ταϊρόν
Θεοδώρα Σιάρκου
Μαίρη Καβάν Ταϊρόν
Βαγγέλης Παπαγιαννόπουλος
Τζέιμς Ταϊρόν Τζούνιορ
Δημήτρης Καρακούσης
Έντμοντ Ταϊρόν
Γεωργία Μυλωνά
Καθλίν
Υ.Γ1.- Το ΔΗΠΕΘΕ της Πάτρας παραμένει, για ανεξήγητους λόγους ακέφαλο από καλλιτεχνικό διευθυντή μετά την παραίτηση του Γιάννη Καλατζόπουλου.
Είμαι σε θέση να γνωρίζω το ενδιαφέρον που έχουν εκδηλώσει για τη θέση από πολλούς άξιους καλλιτέχνες, σκηνοθέτες και επιστήμονες του θεάτρου.
Τί, ή ποιος κρατά τα γκέμια και εμποδίζει το ΔΗΠΕΘΕ της Πάτρας με την τόση ιστορία να λάμψει;.
Υ.Γ2.- Το Μακρύ ταξίδι της μέρας μέσα στη νύχτα (πρωτότυπος τίτλος Long Day’s Journey into Night) μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο σε σκηνοθεσία Σίντνεϊ Λιουμέτ, το σενάριο της ταινίας είναι αυτούσιο το αυθεντικό κείμενο του έργου. Πρωταγωνιστούν οι Κάθριν Χέπμπορν, Ραλφ Ρίτσαρντσον, Τζέισον Ρόμπαρντς και Ντιν Στόκγουελ.