«ΔΟΝ ΚΙΧΩΤΗΣ» από την θεατρική ομάδα Blitz στη σκηνή της Πειραιώς 260 για
το Φεστιβάλ Αθηνών
Τέλος Οκτώβρη και με την Ομάδα Blitz που απ’ ό,τι έχει ήδη αναγγελθεί θα
μας απασχολήσει και την τρέχουσα θεατρική περίοδο, κλείνουμε την
καλλιτεχνική αποτίμηση της θερινής σαιζόν, που παρότι περιείχε αρκετές
αξιοπρεπείς θεατρικές παραστάσεις, καμία δεν «έκανε την έκπληξη».
Ο Δον Κιχώτης της λοιπόν, είναι ένας άντρας με λευκά μαλλιά (εξαιρετική
φιγούρα ο γιατρός ερασιτέχνης ηθοποιός Νίκος Φλέσσας) που τρέχει στο δρόμο
(του μυαλού του;), σχεδόν ακινητοποημένος, στο φόντο της οντολογικής φράσης
«ευτυχισμένοι καιροί και μακάριοι αιώνες, τότε που δεν υπήρχαν ακόμη σε
καμία γλώσσα οι λέξεις «δικό μου και δικό σου»
Το έργο δεν είναι μια θεατρική διασκευή του διάσημου κειμένου. Είναι μια
εικόνα εκκίνησης για να μας ταξιδέψουν από το εφιαλτικό τότε στο εφιαλτικό
σήμερα. Γύρω του ένα απέραντο πεδίο μάχης, γεμάτο βία και άμαχους
πανικόβλητους ανθρώπους.
Στον τεράστιο χώρο της παλιάς αποθήκης, σαν έρημο τοπίο γεμάτο θάμνους,
έλαβε χώρα ένα εικαστικό, δραματοποιημένο event, μια «θεατρική
εγκατάσταση», που χρησιμοποιώντας την αισθητική του ντοκιμαντέρ, μέσω της
εικόνας και του ήχου και ειδικότερα χρησιμοποιώντας ως σάουντρακ την 7η του
Μπετόβεν και το πρελούδιο της όπερας του Βάγκνερ Τριστιάνος και Ιζόλδη,
έριχνε μια λοξή ματιά στο μυθικό πρόσωπο, από τη σκοπιά ενός αντιήρωα.
Το πρόβλημα δεν έγκειται στην ενδιαφέρουσα σύλληψη αλλά στην δραματική της
αποτελεσματικότητα.
Εχω την αίσθηση ότι οι συντελεστές της ομάδας χάθηκαν μέσα στο υλικό τους
και δεν κατάφεραν να δημιουργήσουν έναν ενιαίο δραματουργικό ιστό.
Ετσι οι εικόνες με τους τρομοκράτες που φορούν τερατικές μάσκες πουλιών, οι
βιασμοί που αποτυπώνονται φωτογραφικά μέσω κινητού, σαν άλλοι ιρακινοί
αιχμάλωτοι, σε συνδυασμό με τις εμβόλιμες αναφορές σε σκέψεις του Ταρκόφσκι
ή του Ντοστογιέφσκι, ή του δήμαρχου της Μάντσα ή της ανηψιάς του, που
αφορούσαν στον μυθικό ήρωα, έμοιαζαν να μην ακολουθούν κάποιο εσωτερικό
νόημα. Ο παραλογισμός του ήρωα ή της εποχής μας, δεν αποτελούν ικανή
δικαιολογία για το γεγονός ότι πέρασε αμήχανα η μία ώρα της παράστασης
συμπεριλαμβανομένων των περιττών παύσεων και επαναλήψεων.
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ