ΟΙ ΔΟΥΛΕΣ του ΖΕΝΕ στο Θέατρο της Οδού Κεφαλληνίας, σε
σκηνοθεσία Λευτέρη Βογιατζή
Η σκηνοθετική μετοίκηση επ’ ολίγον του Λευτέρη Βογιατζή από την οδό
Κυκλάδων στην οδό Κεφαλληνίας, είχε σαν αποτέλεσμα μία από τις πιο
ενδιαφέρουσες παραστάσεις της χρονιάς.
Ο σκηνοθέτης διάβασε το κείμενο προσπαθώντας ν’ αποδώσει το στερεότυπο της
ιεροτελεστίας, τη μαγική επανάληψη της πράξης (κατά τον Μαρτιν Εσσλιν) που
ακυρώνει την ψευδαίσθηση της πραγματικότητας, αποκαλύπτοντας διαρκώς μια
νέα. Σα να ξεφλουδίζει κανείς ένα κρεμμύδι. Ο αντικατοπτρισμός της μιας
δούλας στην άλλη, σε μια σχέση αγάπης μίσους, η λαχτάρα να δολοφονηθεί το
αγαπώμενο και φθονούμενο αντικείμενο (κατά τον Σαρτρ) εν είδει Μαύρης
Λειτουργίας, αποδόθηκε με συμβολιστική θεατρική αισθητική τόσο ερμηνευτικά
όσο και από την άποψη του σκηνικού χώρου.
Το έργο προσφέρεται για δημιουργία ρόλων εφόσον το ίδιο εμπεριέχει το
θέατρο μέσα στο θέατρο. Οι δούλες παίζουν εναλλασσόμενα την κυρία που
θέλουν να δολοφονήσουν και στο τέλος η μία θα φτάσει το παιγνίδι στα άκρα
δολοφονώντας τον εαυτόν της, ως κυρία.
Η κυρίαρχη ερμηνευτική άποψη αντιμετώπισε τους ήρωες όχι σαν χαρακτήρες,
αλλά σαν αντανακλάσεις αυτού που οι ίδιοι υποδύονται.
Πάντως ήταν εμφανές ότι ο σκηνοθέτης προσάρμοσε τους ρόλους στον ήδη
υποκριτικό τύπο κάθε μιας από τις γνωστές πρωταγωνίστριες.
Η Ρένη Πιττακή επέστρεψε στο έργο ως Κλαίρη. Το 1968 είχε ερμηνεύσει την
Σολάνς στην παράσταση του Θεάτρου Τέχνης σε σκηνοθεσία Χατζημάρκου. Στο
ρόλο πρόσθεσε μια νότα «ψυχολογισμού» αποδίδοντάς του την υπόνοια κάποιας
απελπισίας.
Η Μπέττυ Αρβανίτη προσέδωσε ακατέργαστη αδρότητα στο πρόσωπο της Σολάνς,
προσδίδοντάς της τη δύναμη του ενστίκτου.
Τέλος η Μάγια Λυμπεροπούλου σε μια εμπνευσμένη ερμηνεία της Κυρίας απέδειξε
πως είναι η μόνη ηθοποιός που γνωρίζει την υποκριτική του Παράλογου και την
απόδoση της μέγιστης θεατρικότητας.