«ΔΥΟ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΧΟΡΕΥΟΥΝ» του Ζουζέπ Μαρία Μπενέτ Ζουρνέτ, σε Σκηνοθεσία
Τάσου Ιορδανίδη, στο Θέατρο «Ιλίσια – Βολανάκη»
Δύο γυναίκες διαφορετικές μεταξύ τους. Μια ηλικιωμένη με πάθος για τα
κόμικς σε μια απέλπιδα προσπάθεια να κερδίσει την χαμένη της παιδικότητα
και μια νεότερη που τη φροντίζει. Η μια ανοιχτό παράθυρο, αδρή, πεισματάρα
και στρυφνή και η άλλη με τραυματικά μυστικά και ακυρωμένη θηλυκότητα.
Ανταμώνουν αναγκαστικά και σταδιακά, μοιράζοντας τις μνήμες των ζωών τους,
τους φόβους και την εδραιωμένη πεποίθηση ότι περιβάλλονται από έναν κόσμο
εχθρικό που τις εξευτελίζει, ξεπερνούν την αμοιβαία επιφυλακτικότητα για να
πλησιάσουν η μία την άλλη και να συμφωνήσουν πως μπορεί τη ζωή τους να την
καθόρισαν οι άλλοι όμως το τέλος της θα είναι αυτό που οι ίδιες θα
αποφασίσουν. Η απόφαση και το τέλος του έργου είναι απρόσμενο, προκλητικό
και ίσως κάπως «πολιτικά μη ορθό». Όμως οφείλουμε να πούμε πως αυτές οι δύο
«κατεστραμμένες» γυναίκες, επιλέγουν να δώσουν μαζί ένα τέλος με έναν τρόπο
παρηγορητικά οριστικό, όπως λέει και ο συγγραφέας.
Ο σύγχρονος Καταλανός συγγραφέας Ζουζέπ Μαρία Μπενέτ Ζουρνέτ, έγραψε το
έργο το 2008 και απέσπασε πολλά βραβεία.
Δραματουργικά η δομή του είναι γνωστή και μάλλον ακολουθεί την πεπατημένη.
Σ’ αυτά τα έργα σημασία έχουν οι ερμηνείες. Το ψυχικό απόθεμα που θα
ακουμπήσουν οι ηθοποιοί επί σκηνής.
Η Χρυσούλα Διαβάτη, άνετη μέσα στο ρόλο της μοναχικής ηλικιωμένης, μας
θύμισε την θεατρική ατμόσφαιρα του «παλιού, καλού αλλά γνωστού θεάτρου»,
παίζοντας όλη την γκάμα των πλευρών του χαρακτήρα της ηρωίδας μας, δίνοντας
το χέρι σε μια άξια ηθοποιό της νεότερης γενιάς, τη Θάλεια Ματίκα, να πάρει
το νήμα από τα χέρια της και να μας προσφέρει μια ερμηνεία στιβαρή και
εντυπωσιακή στις στιγμές των εκρήξεών της. Μου άρεσε πολύ το άκαμπτο σώμα
της, ιδίως τα «ξερά χέρια» σαν αποτέλεσμα υστερικής κρίσης, μιας γυναίκας
που μαζί με το παιδί της έθαψε και την θηλυκή ευλυγισία του κορμιού της.
Εύρυθμη η σκηνοθεσία του Τάσου Ιορδανίδη με την ατμοσφαιρικότητα των
φωτισμών του Μπαμπη Αρώνη και τη φωνή του Φρανκ Σινάτρα στο «Something
Stupid”.
Αλλωστε όπως λέει και η ηρωίδα μας «Μόνο οι βλακείες μας κρατούν στη ζωή».
ΟΛΓΑ ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ