ΕΞΙ ΠΡΟΣΩΠΑ ΖΗΤΟΥΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ
του Λουίτζι Πιραντέλλο
από τη Νέα Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου
σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Μαυρίκιου
Αυτό που γοητεύει έναν σύγχρονο σκηνοθέτη και τον προτρέπει ν’ ανεβάσει τα
«έξι πρόσωπα» κοντά έναν αιώνα μετά τη συγγραφή τους, δεν είναι τόσο η η
φιλοσοφική άποψη του συγγραφέα που ο ιδεαλιστικός υποκειμενισμός του (το
είναι και το φαίνεσθαι ) έχει αρκούντως αναλυθεί ακόμα και αμφισβητηθεί..
Αυτό που παραμένει πάντα δελεαστικό είναι το παιγνίδι των ρόλων και των
μεταμορφώσεων, οι άπειρες δυνατότητες της σκηνής, η ίδια η τέχνη του
θεάτρου, οι κώδικες και η ανατροπή της θεατρικής σύμβασης που το έργο σε
ωθεί να ερευνήσεις . Πραγματικότητα και θεατρική μίμηση. Το επίπεδο της
σκηνής αντιπαραβαλλόμενο στο επίπεδο της ζωής κάνει αισθητή την ύπαρξη
διαφόρων εκδοχών της αλήθειας.
Ο Δημήτρης Μαυρίκιος πάτησε ακριβώς εκεί
Το έργο αρχίζει με μία φάρσα, ένα ιλαρό σύγχρονο σχόλιο πάνω στον τρόπο που
γίνονται οι πρόβες για το ανέβασμα του αρχαίου δράματος. Το παρασκήνιο
γίνεται προσκήνιο για τον θεατή και η αμφιβολία του αρχίζει.
Ο Μαυρίκιος ασκεί για άλλη μια φορά τα «κινηματογραφικά του» όπλα επί
σκηνής για ν’ αναδείξει τη «θεατρικότητα», πρωταγωνίστρια του δράματος. Ο
χώρος πολλαπλασιάζεται μαγικά σαν την πολλαπλή αλήθεια της ζωής.
Τα «πρόσωπα» φορούν μάσκες κατ’ επιταγήν του συγγραφέα. Ολόκληρος ο θίασος
έχει πλήρως ενσωματωθεί στην σκηνοθετική αντίληψη. Ετσι ο «πατέρας» του Λ.
Γεωργακόπουλου είναι όλος μια «τύψη», η «κόρη» της Λ. Φωτοπούλου προκλητική
«εκδίκηση», η μάνα» σκέτη «οδύνη» και ο «γιός», η «περιφρόνηση» σε αντίθεση
με την ρευστότητα ήθους, άρα και χαρακτήρα, του «σκηνοθέτη», του Ν.
Καραθάνου . Η εμπνευσμένη σκηνοθεσία οδήγησε και σε εμπνευσμένες ερμηνείες.
ΑΘΗΝΑ 25-2-03
ΟΛΓΑ ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ