«ΕΝΑ ΦΕΓΓΑΡΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΟΥΣ» του Ευγένιου Ο’Νηλ
στο θέατρο “THE OLD VIC” του Λονδίνου, σε σκηνοθεσία Χάουαρντ Ντέιβις
Ταξίδεψα πρόσφατα στο Λονδίνο και φυσικά δεν έχασα την ευκαιρία να απολαύσω
από κοντά τον Κέβιν Σπέισυ στο έργο του Ο’ Νηλ που παίζεται αυτόν τον καιρό
στο OLD VIC, σε μια προσπάθεια αναναίωσης του ιστορικού αυτού θεάτρου.
Ο σκηνοθέτης είναι της άποψης πως « το καθημερινό δράμα γίνεται συχνά
μικροαστικό και νευρωτικό» και προτίμησε να ανεβάσει αυτό το παλιό κείμενο
ρεαλιστικά, με ελάχιστες δικές του σκηνικές παρεμβάσεις και μάλιστα
υιοθετώντας ιρλανδέζικη προφορά για τις ερμηνείες.
Ετσι, σε μία επικληνή σκηνή που στρογγύλευε, σαν να ήταν μια φέτα
φεγγαριού, και μπροστά από την ετοιμόρροπη χαμοκέλα της οικογένειας
Χόγκαν, η Τζόσι Χόγκαν και ο Τζιμ Τάιρον θα προσπαθήσουν να ξεφύγουν από τη
μοίρα τους, να συναντηθούν και ν’ αγαπηθούν πραγματικά. Όμως θα πέσουν
θύματα των τραυμάτων και των αδυναμιών τους. Θα κατορθώσουν μόνο να
περάσουν μια ανακουφιστική βραδιά στο φεγγαρόφωτο, να πάρουν μια γεύση
ευτυχίας ο ένας στην αγκαλιά του άλλου και μετά θα συνεχίσουν την
καταραμένη ζωή τους.
Ο Κέβιν Σπέισυ έλαμψε κυριολεκτικά στο ρόλο του Τζιμ. Με ένα βλέμμα του,
μία ανεπαίσθητη κίνηση, μετέτρεπε μαγικά σε ερωτική την κάθε στιγμή,
δένοντας άριστα με τη χημεία της Ιβ Μπεστ (Τζόσι) η οποία είναι μία δυνατή
ηθοποιός εκπαιδευμένη σε μεγάλους κλασσικούς ρόλους (τελευταία έπαιξε Εντα
Γκάμπλερ). Αλλά και οι υπόλοιποι συντελεστές (ο Κολμ Μίνεϋ στο ρόλο του
Φιλ Χογκαν) ήταν άριστα συνδεδεμένοι στην παρουσία και την ερμηνεία τους,
αποδίδοντας το αδρό, γήινο και ακατέργαστα ευαίσθητο ήθος αυτών των
ιρλανδοαμερικανών φάρμερς δεύτερης γενιάς.
27-11-04
Μοσχοχωριτου Ολγα