«ΕΞΙ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΧΟΡΟΥ ΣΕ ΕΞΙ ΕΒΔΟΜΑΔΕΣ» του Richard Alfieri σε Μετάφραση
Αντώνη Γαλέου και Σκηνοθεσία του Πέτρου Ζούλια, στο Θέατρο ΙΛΙΣΙΑ –
ΒΟΛΑΝΑΚΗ
Με την ανθρώπινη αμβρότητα ενός Νηλ Σάιμον και το καυστικό χιούμορ που
θυμίζει λίγο νεαρό Γούντυ Αλλεν, ο Alfieri έφτιαξε μία δραματική κομεντί
που μιλάει για την απόλυτη μοναξιά του σύγχρονου ανθρώπου, αλλά και την
ταυτόχρονη ανάγκη του να επικοινωνήσει, να ξορκίσει τα φαντάσματά του, να
αποδεχθεί τις απώλειές του, τη φθορά του σώματός του, το αναπόφευκτο του
θανάτου.
«Εξι μαθήματα ζωής» που μας καλούν να αφήσουμε τις προκαταλήψεις μας και να
ακουμπίσουμε σωματικά τον άλλον. Αλλωστε γι αυτό εφευρέθηκε ο χορός.
Αυτά τα έργα, γνωστής αμερικάνικης συνταγής επιτυχίας, με μικρές δόσεις
αντισυμβατισμού, με ανθρώπους φαινομενικά διαφορετικούς που σταδιακά
μοιράζονται ένα κοινό αίτημα (εδώ μια μεσοαστή συντηριτική ηλικιωμένη κυρία
και ένας γκέυ δάσκαλος χορού), πετυχαίνουν πάντα, γιατί το μυστικό τους
ακουμπά στο συναίσθημα που κεντρίζουν. Ο θεατής νιώθει να απευθύνεται κατ
ευθείαν σ’ αυτόν, νιώθει ξεχωριστός και ταυτόχρονα καθησυχασμένος.
Προϋπόθεση βέβαια για τα παραπάνω είναι ειδικά σ αυτά τα έργα, η άρτια
ερμηνεία τους. Τα πάντα κινούνται με ακρίβεια ρολογιού, δεν επιτρέπεται
κοιλιά, ούτε στιγμιαία επανάπαυση.
Η Ρένη Πιττακή είναι η ίδια ένα τέλειο ερμηνευτικό όργανο. Το σώμα της, οι
εκφράσεις της, το βλέμμα της, η φωνή της ακολουθούν σε τεντωμένη σκοινί την
πορεία της Λίλυ επί σκηνής , αποδίδοντας με ψυχογραφικό ρεαλισμό το χάρτη
των συναισθημάτων της.
Ο παρτεναίρ της Κων/νος Κάππας, μας παρέδωσε έναν απολαυστικό Μάικλ,
ζωντανό σα σκανταλιάρικο, αυθάδες παιδί, που αναζητά την τρυφερότητα μιας
χαμένης μητέρας.
ΑΘΗΝΑ 1- 12-08
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ