«ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ» του Κρίστοφερ Χάμπτον σε Σκηνοθεσία Γιώργου Κιμούλη,
στο θέατρο «ΑΛΜΑ»
Το έργο βασίζεται στο πασίγνωστο μυθιστόρημα του Σαντερλό ντε Λακλό με τον
ομώνυμο τίτλο.
Στο ίδιο βιβλίο του Χάμπτον βασίστηκε το 1988 και η αντίστοιχη ταινία, σε
σκηνοθεσία του Στίβεν Φρίαρς, με πρωταγωνιστές την Γκλεν Γκλόουζ, τον Τζόν
Μάλκοβιτς και τη Μισέλ Φάιφερ που η επιτυχία της (κέρδισε 3 Οσκαρ) διέδωσε
το έργο στο παγκόσμιο κοινό.
Στο μυθιστόρημα του Λακλό στηρίχτηκε και το «Κουαρτέτο» του Χ. Μίλλερ.
Στις «Επικίνδυνες Σχέσεις» του Χάμπτον, σκιαγραφείται σε ρεαλιστικό πλαίσιο
η πάλη των δύο φύλων και η χρησιμοποίηση του έρωτα ως μέσο εξουσίασης και
χειραγώγησης των ανθρώπων από την αριστοκρατία, που βρίσκεται όχι μόνο σε
κρίση αλλά και σε πλήρη ηθική έκπτωση.
Ενώ στο «Κουαρτέτο», ο Μίλλερ φαίνεται να διεισδύει στο σκοτεινό κόσμο των
ενστίκτων, στον μυστικιστικό δεσμό των δαινονικών εραστών (Βαλμόν και
Μερέιγ ), στον πόλεμο των φύλων και το πένθος του έρωτα.
Ο Γ. Κιμούλης διασκέυασε και σκηνοθέτησε το έργο ως χορογραφία
στιγμιοτύπων, μιας παρέας αστών του μεσοπολέμου, που η μυστική ερωτική τους
ζωή, η φθορά και η υποκρισία που επιβάλλει η κοινωνική τους συμβατικότητα,
επιτρέπει στο κυνικό ερωτικό ζευγάρι να «κάνει παιγνίδι» με τις ζωές των
άλλων, πριν βυθιστούν και οι ίδιοι στο σκοτάδι που δημιούργησαν.
Η γρήγορη και συνεχής όμως εναλλαγή των σκηνικών που συνόδευαν τα δραματικά
στιγμιότυπα, ενώ αρχικά δημιουργούσαν μια σκηνική ένταση, γρήγορα κούραζαν
και άγχωναν τον θεατή, λειτουργώντας έτσι αρνητικά στην πρόσληψη των
δρώμενων.
Στη διασκευή του ο Γ. Κιμούλης άλλαξε το τέλος του έργου με τη Μερτέιγ να
μην εξορίζεται αντιμετωπίζοντας τη χλεύη του κόσμου που ανήκε, αλλά να
«νικάει» στον πόλεμο των δύο φύλων τον Βαλμόν εφόσον αυτός θα μπλεχτεί στα
δίχτυα του έρωτα που ο ίδιος έστησε, πριν πεθάνει από τα χέρια του
αντεραστή του.
Η Ράνια Σχίζα μάλλον καθήλωσε την Μερτέιγ στο επίπεδο μιας μικροαστής που
υφαίνει ίντριγκες, με μια υποβόσκουσα μικροκακία, παρά ανέδειξε τη δαιμόνια
γυναίκα που η χρησιμοποίηση του έρωτα είναι το όπλο επιβίωσής της απέναντι
στο ανδρικό φύλο.
Ο Τάσος Ιορδανίδης, νέος ηθοποιός (και παραγωγός), έφτιαξε έναν γοητευτικό
Βαλμόν, που ίσως χρειαζόταν λίγο περισσότερο εσωτερικό βλέμμα για να
δικαιολογηθεί και το αδόκιμο τέλος του.
Αντίθετα η Θάλεια Ματίκα έπαιξε την Τουρβίλ χωρίς υπερβολές, αγνοώντας την
καθηλωτική ομορφιά της, στραμένη στο εσωτερικό δράμα του ρόλου της.