«ΕΠΙΤΡΕΠΟΝΤΕΣ» του Μένανδρου από το ΔΗΠΕΘΕ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ σε Μετάφραση Τάσου
Ρούσσου και Σκηνοθεσία Ρουμπίνης Μοσχοχωρίτη
Στη σκιά των μεγάλων φεστιβαλικών παραστάσεων του καλοκαιριού ,αναπτύσσεται
και ένα άλλο θέατρο. Το Θέατρο στην περιφέρεια, που μπορεί μεν να κινείται
αθόρυβα αλλά αν προσέξει κανείς βρίσκει μικρά διαμαντάκια.
Ένα τέτοιο είναι και η παράσταση που σκηνοθέτησε η Ρουμπίνη Μοσχοχωρίτη και
ανέβασε ένας καθόλα ζωντανός και άρτιος θίασος ,παραγωγής του ΔΗΠΕΘΕ
Ιωαννίνων, που αλώνισε όλη την Ηπειρο και απολαύσαμε κι εμείς στο ανοιχτό
θέατρο του Αλσους Ν. Σμύρνης.
Ο Μένανδρος (Αθήνα, 342-292 π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας συγγραφέας,
εκπρόσωπος της Νέας Κωμωδίας. Στην εποχή του θεωρείται ότι έχει πια
παρέλθει ο “χρυσός αιώνας” του αρχαιοελληνικού δράματος και ότι οι ηθοποιοί
είχαν ήδη αποκτήσει πιο σημαντικό ρόλο από ό,τι οι δραματουργοί.
Όμως υπάρχουν φανερά μοτίβα όπως ο αγών όσο και η έκθεση νηπίων και η
διαδικασία αναγνώρισης, χαρακτηριστικά στοιχεία κατά κύριο λόγο της
ευριπίδειας τραγωδίας που μαρτυρούν τη μεγάλη επίδραση του Ευριπίδη στη Νέα
Κωμωδία.
Θέμα των κωμωδιών του είναι η κοινωνία της Αθήνας σε μια εποχή αναστατώσεων
μετά τον θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Δεν τον ενδιαφέρουν οι πολιτικές
εξελίξεις. Εστιάζει στα πρόσωπα με τις επιθυμίες, τα πάθη, τα ελαττώματα
και τις αρετές τους. Ένα τέτοιο έργο είναι οι «Επιτρέποντες», που έφτασε σε
μας όχι ολοκληρωμένο και που σημαίνει «οι προσφεύγοντες σε διαιτησία».
Αυτή η ανάλαφρη κωμωδία στα χέρια της σκηνοθέτιδος, πήρε τον αέρα και την
κομψότητα των αρχών του 20ου αι., έπαιξε με τις ατάκες ακόμα και άγγλου
υπηρέτη, με αναγεννησιακές μάσκες, αλλά και με καθαρό λόγο, κωμικά
ευρήματα, ρυθμό, τραγούδι και απλότητα, ώστε το κείμενο να φτάσει δροσερό
και ατόφιο σε μας, παρά και εξ αιτίας των «πειραγμένων» τόσο – όσο σκηνών
του.
Μας εξέπληξε η κωμική στόφα του έμπειρου Γιάννη Κοτσαρίνη που είναι φανερό
πως πατάει γερά στους κώδικες της παλιάς φουρνιάς των κωμικών του
κινηματογράφου μας αλλά και ο υπόλοιπος θίασος.
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ