Ερρίκος Εδουάρδος Ριχάρδος
(Σύνθεση από τα έργα Ερρίκος ΣΤ, {Α΄Β’ και Γ΄μέρος, και Ριχάρδος Γ΄} του
Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, σε Μετάφραση Νίκου Χατζόπουλου, Σύνθεση κειμένου-
Σκηνοθεσία Γώργου Γάλλου και Γιάννου Περλέγκα), στο «Σύγχρονο Θέατρο
Αθήνας» από την νεοσύστατη «ομάδα 1272»,
Τα σαιξπηρικά ιστορικά δράματα πραγματεύονται τον άνθρωπο εν ιστορία.
Δημιουργός της ιστορίας λοιπόν και ταυτόχρονα δραματικό υποκείμενο αυτής,
ούτε μπορεί να ξεπεράσει την ιστορική συγκυρία, ούτε όμως και αθώος να
δηλώσει, εφόσον συνειδητά επιλέγει και δρα.
Ο Γιώργος Γάλλος και ο Γιάννος Περλέγκας, αποτελούν δύο ξεχωριστές
περιπτώσεις ηθοποιών της γενιάς τους που τους έχουμε γνωρίσει και από άλλες
συλλογικές θεατρικές προσπάθειες.
Με στόχο να μας αποκαλύψουν τον ίδιο το μηχανισμό ανόδου στην εξουσία και
ταυτόχρονης πτώσης από αυτήν, πήραν τους τρεις βασιλιάδες του θρόνου της
Αγγλίας, τον Ερρίκο τον ΣΤ΄, τον Εδουάρδο και το Ριχάρδο τον Γ’, όπως αυτοί
εμφανίζονται στα παραπάνω έργα, σε μια εποχή εμφύλιου σπαραγμού γνωστού και
ως Πολέμου των Δύο Ρόδων, και τους ανέβασαν στη σκηνή σχεδόν
απογυμνωμένους από τα υπόλοιπα συμφραζόμενα.
Ετσι οι ίντριγκες, τα ψέματα, οι στυγερές δολοφονίες, η αθέτηση κάθε όρκου,
ο πόλεμος ως πολλαπλασιασμένος φόνος, η εμπλοκή ακόμα και των γυναικών στο
γαϊτανάκι του αίματος για την κατάκτηση της εξουσίας, ο φόνος της ίδιας της
μητρότητας, στέκουν ως πράξεις αυθύπαρκτες, παραδίδοντας στο χλευασμό της
ιστορίας τους δήθεν εθνικιστικούς ή θρησκευτικούς πολέμους, την ιερή πίστη
στον ηγεμόνα και τα κάθε λογής άλλοθι.
Το ενδιαφέρον από την πλευρά των εμπνευστών της παράστασης είναι ότι είδαν
όλα τα παραπάνω όχι μόνο ως αποτέλεσμα της ιστορικής συγκυρίας αλλά και ως
τελετουργία ματαιότητας.
Εμπνεόμενοι από την σχέση του μεσαιωνικού ανθρώπου με το καρναβάλι , μια
αποδοχή του χρόνου ως καταλύτη και ανανεωτή των πάντων, δημιούργησαν τρεις
βασιλιάδες καρικατούρες του εαυτού τους, να θυμίζουν περισσότερο το βασιλιά
καρνάβαλο με το χάρτινο στέμμα και τα χάρτινα διακριτικά της εξουσίας τους,
το σκήπτρο και το ξίφος.
Μέσα σ’ αυτό το περιπαικτικό σκηνικό περιβάλλον, η δραματική φιγούρα της
έκπτωτης Βασίλισσας Μαργαρίτας ερμηνευμένη από την εξαιρετική Μαρία
Πρωτόπαππα , ως περιφερόμενη ρακοσυλλέκτρια και μάντισσα κακών, σε
συνδιασμό με την συναισθηματική Ελισάβετ της Μαρίας Τσιμά , μοιάζουν να
επαναφέρουν στη σκηνή αυτό που θα ονομάζαμε ρημαγμένη συνείδηση στο βωμό
της κατάκτησης της εξουσίας.
Μετά από όλα αυτά η κραυγή του Ριχάρδου «το βασίλειό μου για ένα άλογο»
θάπρεπε να στοιχειώνει όλους τους επίδοξους επιβήτορες της Ιστορίας,