«ΕΡΩΣ ΘΗΛΥΚΡΑΤΗΣ»
Σε σκηνοθεσία Δημήτρη Λιγνάδη και Δραματουργική επεξεργασία Γιάννη
Λιγνάδη, στο Μικρό Θέατρο της Αρχαίας Επιδαύρου.
Εάν –κατά τον Γιαν Κοτ- το τραγικό στην αρχαία τραγωδία,
εντοπίζεται στη σύγκρουση του ανθρώπου με τη μοίρα ή το Θεό,
γεγονός που προϋποθέτει την αποδοχή της ύπαρξης του θείου, άρα
και την ασφάλεια της ύπαρξης κανόνων, εποπτείας και τέλους που
ορίζουν την ανθρώπινη ύπαρξη, το τραγικό στον Μπέκετ έγκειται
στο γεγονός της αποδοχής ότι ο άνθρωπος βρίσκεται μόνος στο
σύμπαν, εκκρεμής στην αντίφαση του έρωτά του να επιστρέψει
στην ανυπαρξία απ’ όπου προήλθε και τη ζωική δύναμη που τον
ωθεί να ενεργεί.
Η Μπεκετική «Γουίννυ» του Λιγνάδη, πλαισιωμένη από έξη
«Γουίλυ», φαντασιώνει ότι είναι η Μήδεια – η απόλυτα
ερωτόπληκτη ηρωίδα- που συνομιλεί με έξη άλλες ομοίως
ερωτόπληκτες αρχαίες ηρωίδες από «έρωτα θηλυκρατή άνευ ορίων».
Την Κλυταιμνήστρα, την Πασιφάη, την Ερμιόνη, τη Φαίδρα, την
Δηιάνειρα την Ωραία Ελένη. Ταυτόχρονα όλο αυτό δεν είναι παρά
ένα μάθημα υποκριτικής της μεγάλης Δασκάλας (Αντιγόνης
Βαλάκου) προς τους έξη νεαρούς μαθητές της, αγόρια και
κορίτσια που θα υποδυθούν όλους τους ρόλους. Πάντολμοι οι
έρωτες και προς τον άνδρα και προς το θέατρο. Είναι άραγε
αυτή μία απάντηση στο μέγα ερωτηματικό της ίδιας μας της
ύπαρξης; Είναι ο έρωτας μια υπέβαση θανάτου; Είναι το θέατρο
ένα εργαλείο στα χέρια μας για να αντέξουμε τα μεγάλα
ερωτηματικά;
Στα χέρια του Δ. Λιγνάδη τα «βαρειά αυτά χαρτιά» μετατράπηκαν
σε χαρούμενο και ελαφρό παιγνίδι που κατέληξε να μας
συγκινήσει με την τρυφερότητά του. Μόνον ένας καλλιτέχνης με
βαθειά παιδεία στην αρχαία τραγωδία θα μπορούσε να παίξει
ταυτόχρονα με το αρχαίο «ήθος», το μιούζικαλ και το γκροτέσκ
και να χειριστεί στην κόψη του ξυραφιού το τολμηρό
εγχείρημα.
Μέτρο της επιτυχίας του η στιβαρή παρουσία της Αντιγόνης
Βαλάκου που μας εξέπληξε με τις θεατρικές της μεταμορφώσεις
και μας οδηγούσε από το παρελθόν στο παρόν ως η ζωντανή
εξέλιξη της θεατρικής μας ιστορίας.
AΘΗΝΑ 17-7-06
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ