«ΕΥΤΥΧΙΑ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ» του Πέτρου Ζούλια, βασισμένο στο βιβλίο της Ρέας
Μανέλη «Η γιαγιά μου η Ευτυχία» από τις εκδόσεις ΑΓΚΥΡΑ, στο θέατρο
«Κατερίνα Βασιλάκου»
Η Ευτυχία Παπαγαννοπούλου σημάδεψε το λαϊκό τραγούδι με τους στίχους της,
αλλά ταυτόχρονα με την ίδια της την προσωπικότητα βρήκε «στασίδι» στην
λαϊκή και ρεμπέτικη αγιογραφία του 20ου αιώνα.
Η ρεμπέτικη ιδιοσυγκρασία της αποτυπώνεται αυθαιντικά στα βιωμένα τραγούδια
της που εμπεριέχουν την πολυτάραχη ζωή της, την μικρασιάτικη καταγωγή της,
την αυθάδικη γλώσσα της, τον ανεξάρτητο χαρακτήρα της, τα αυτοκαταστροφικά
της πάθη, τον ερωτισμό της, τα βαθειά της συναισθήματα, τον πόνο της
απώλειας.
Πρόσωπο «προκλητικό» για την εποχή του, τελικά ενέπνευσε το σεβασμό και
θεωρήθηκε «δασκάλα», παρότι πούλαγε τους στίχους της για πενταροδεκάρες ,
προκειμένου να χάσει τα όποια χρήματά της στα χαρτιά. Πούλαγε την ίδια της
τη ζωή «μπητ παρά», όπως μόνο οι πραγματικά πλούσιοι άνθρωποι τολμούν.
Η Νένα Μεντή έπρεπε να καταβυθιστεί σ’ αυτήν την δραματική περσόνα, να
αποφύγει τη μίμηση της εικόνας της, (που την γνωρίζουμε από κάποιες
τηλεοπτικές παρουσίες της) και να προσπαθήσει να μας μεταφέρει περισσότερο
την εσώτερη ψυχή της, την υπαρξιακή της αγωνία, τον πόνο της νοσταλγίας και
της απώλειας που έφερε, το άρωμα του τσιγάρου της, τις εικόνες μιας εποχής
που η τραγικότητά της γεννούσε τραγούδια και λαϊκή τέχνη.
Οφείλω να πω, πως η εξαιρετική ηθοποιός κατόρθωσε με λιτή λαϊκότητα, χωρίς
να πέσει στην εύκολη ηθογραφία, να μας μεταφέρει την αίσθηση αυτού του
εσωτερικά σπαρασσόμενου πλάσματος και να το ακολουθήσει σωματικά έως το
τέλος του , προκαλώντας συγκίνηση στην πλατεία.
9-2-09
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ