ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΘΗΝΩΝ
Samuel Beckett “ HAPPY DAYS” από το Εθνικό θέατρο Μεγάλης
Βρετανίας, σε Σκηνοθεσία Ντέμπορας Γουόρνερ, στο Αρχαίο Θέατρο
της Επιδαύρου
Ολες οι ανθρώπινες φιγούρες του Μπέκετ παραμένουν εκκρεμείς
στην αντίφαση του έρωτά τους να επιστρέψουν στην ανυπαρξία απ’
όπου προήλθαν και τη ζωική δύναμη που τους ωθεί να ενεργούν.
Η Γουίννι είναι μια γυναίκα μισοθαμμένη στον τύμβο της. Δεν
ορίζει αυτή το χρόνο, η βύθιση στον τάφο προχωρεί ερήμην της,
κι αυτή προσπαθεί να ξεγελάσει το χρόνο, ν’ αναβάλλει το
μοιραίο, παίζοντας ή καλύτερα, μιμούμενη το παιγνίδι της
ζωής. Μάταιες προσδοκίες, μάταιες κινήσεις, σπαράγματα
αναμνήσεων, ευτελείς αναδρομές στο παρελθόν και τέλος μάταιη
ανάκληση ενός τελειωμένου Γουίλλι, δηλαδή του άλλου, που είναι
δυστυχώς ο μόνος που μπορεί να επιβεβαιώσει την ύπαρξή της.
Ανακαλώντας συνεχώς τη φράση «με τον παλιό τρόπο» ή «σαν τον
παλιό καιρό», φράση κλειδί του έργου, που σημαίνει «ας κάνουμε
ό,τι έκαναν και όλοι οι άλλοι πριν από εμάς για ν’ αντέξουν το
παιγνίδι της επιβίωσης».
Η Ντέμπορα Γουόρνερ μετέτρεψε το μνημειώδες κοίλον, από
σχετικό μειονέκτημα λόγω του απόλυτου μινιμαλισμού του έργου
που ευνοείται από περίκλειστους θεατρικούς χώρους, σε ιδανικό
τόπο προκειμένου ν’ αναδειχθεί η «νέα τραγικότητα». Το ίδιο το
ιστορικό του φορτίο προσέδωσε στο εμβληματικό έργο του 20ου
αιώνα μια καινούργια θέαση της «μοναξιάς του κόσμου».
Η Φιόνα Σω έδωσε ρεσιτάλ ηθοποιίας, θαμμένη σε σωρούς από
μπάζα, σ’ ένα νεκρό τοπίο που απέμεινε από μια οικολογική (;)
καταστροφή, ερμηνεύοντας μία Γουίννι σαρκαστική, οξεία, που
περιπαίζει την τελειωμένη της ύπαρξη, ακολουθώντας έναν σκληρό
μουσικό ρυθμό, σαν την ραπ των προαστείων των σύγχρονων
μεγαλουπόλεων.