«ΕΧΘΡΟΙ ΕΞ ΑΙΜΑΤΟΣ» του Αρκά, σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου, στο
«Θέατρο του Ν. Κόσμου»
Ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος για να αντιμετωπίσει ο άνθρωπος τη φρίκη του
θανάτου; Με την τέχνη, τη φιλοσοφία, την θρησκεία, τη μεταφυσική θεώρηση;
Ο Αρκάς μας έχει συνηθίσει τριάντα χρόνια τώρα, μέσω των αγαπημένων
μεταφυσικών κόμικς του να μας προτείνει το εξής απλό: κατάματα.
Λοιδωρώντας τα ανθρώπινα άλλοθι, αποκαθηλώνοντας προλήψεις και παραμυθίες.
Για πρώτη φορά όμως βγάζει τη γλώσσα στο αναπόφευκτο μέσω ενός θεατρικού
έργου. Ενός έργου που ανακαλεί βέβαια τα δίπολα του ισοβίτη, του κόκορα,
του καστράτο, των πειραματόζωων κλπ, αλλά και της ζωής μετά.
Εδώ πρωταγωνιστούν το λεπτό , το παχύ έντερο και το δεξί νεφρό, ενώ ο
εγκέφαλος βρίσκεται σε κώμα και η καρδιά κάνει τσαλιμάκια μέσα σ’ ένα σώμα
ξαπλωμένο στην εντατική.
Αυτά τα αυτονομημένα σπλάχνα θα συγκρουστούν μεταξύ τους με στόχο την
επιβίωση. Μια σαρκαστική μαύρη γκροτέσκα κωμωδία που σε αφήνει μ’ ένα πικρό
χαμόγελο στο τέλος. Μια αλληγορία για τον ανθρώπινο ή τον κοινωνικό
οργανισμό, τους παρίες και τ’ αφεντικά, τους προλετάριους και την εξουσία.
Είναι αξιοθαύμαστη η σκηνοθεσία του Θεοδωρόπουλου που κατάφερε με την
συνδρομή της Αγγελικής Στελλάτου να δώσει οντότητα στα κομίστικα σκίτσα, να
πάρουν σάρκα και οστά τα «εξανθρωπισμένα σπλάχνα» .
Λαέρτης Μαλκότσης, Ανδρέας Κωνσταντίνου και Παντελής Δεντάκης, με χορευτική
ελαφράδα, χωρίς μπουρλέσκ υπερβολές, ερμήνευσαν ευφρόσυνα τα ανθρώπινα
όργανα σε πτώση.
ΑΘΗΝΑ 3-11-08
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ