ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΣΤΟ ΖΩΟΛΟΓΙΚΟ ΚΗΠΟ
ΣΤΟΝ ΤΕΧΝΟΧΩΡΟ
Διασκευή από την ΟΜΑΔΑ ΘΕΑΜΑ
Στο έργο του Εντουαρντ Αλμπυ
THE ZOO STORY
Σε σκηνοθεσία Γιάννη Μποσταντζόγλου
Με την «Ιστορία του Ζωολογικού Κήπου» ο Αλμπυ εγκατέλειψε την περιπλάνησή
του στο ρεαλιστικό θέατρο κοινωνικής κριτικής και προσχώρησε στον κόσμο του
Μπέκετ. Στο θέατρο του παραλόγου. Το έργο γραμμένο πριν 45 χρόνια,
αναδεικνύει την έλλειψη επικοινωνίας στις μεγαλουπόλεις, την ανυπαρξία
διαπροσωπικών σχέσεων, την αδράνεια, την ενσωμάτωση.
Στο έργο ο Τζέρυ δεν αντιπροσωπεύει απλά έναν αντικοινωνικό περιθωριακό
χαρακτήρα, ούτε ο Πήτερ τον χαρακτήρα του συμβιβασμένου μικροαστού. Ο
συγγραφέας τους χρησιμοποιεί για να καταδυθεί στην ίδια την ανθρώπινη
κατάσταση και έτσι ν’ αναδυθεί από το υποσυνείδητο η ίδια η τρέλλα, η
μοναξιά κι ο φόβος αλλά και η ανάγκη ν’ αγαπηθεί ο άνθρωπος, να φωλιάσει
στον άλλον. Αυτό βέβαια πόρω απέχει από το να παρουσιάσει κανείς μια
καρτουνίστικη εκδοχή των ηρώων, δύο νευρόσπαστα που την αδυναμία τους για
επικοινωνία την μετατρέπουν σε αέναη εξωτερίκευση μιας ατέλειωτης
ενέργειας.
Παρ’ ότι το έργο μιλάει ζωντανά και με το σημερινό άνθρωπο, τον άνθρωπο που
συνθλίβεται εν μέσω παγκοσμιοποίησης, κυριαρχίας της πληροφορίας και των
ΜΜΕ, η ΟΜΑΔΑ ΘΕΑΜΑ το διασκεύασε με στόχο ν’ αυξηθεί η οξύτητά του, η
ένταση και το αίσθημα εγκλεισμού των προσώπων.
Όμως η σκηνοθετική γραμμή μείωσε την ίδια την ποιητικότητα του κειμένου ,
εξαργύρωσε την εσωτερική τρέλλα με εξωτερική κινητικότητα, απενεργοποιώντας
έτσι τις βαθειές υποσυνείδη
τες βόμβες του κειμένου.
Ο Αρης Σερβετάλης πρέπει να «θυσιάσει» λίγη από την φυσική του ενέργεια,
και να εκτιμήσει τις ερμηνευτικές χάρες του εσωτερικού ρυθμού και της
ανάσας.
Ο Γιάννης Στεφόπουλος κρατήθηκε πιο μετρημένα, στο πλαίσιο βέβαια της
γενικής γραμμής.