«ΗΛΕΚΤΡΑ» του Σοφοκλή σε Σκηνοθεσία Πήτερ Στάιν στην Επίδαυρο, σε
Μετάφραση Μίνωα Βολανάκη και επεξεργασία Πέτρου Μάρκαρη
Ως γνωστόν η παράσταση πυροδότησε και πάλι τις γνωστές (από την
δεκαετία του 1980) συζητήσεις για την σύγχρονη πρόσληψη και σκηνοθεσία της
αρχαίας τραγωδίας. Αλλοι επιμένουν πως η αρχαία τραγωδία εμπεριέχει έναν
«κλειστό τύπο» σκηνοθεσίας (που παραπέμεπει ευθέως στη Ροντηρική παράδοση)
και άλλοι την αντιμετωπίζουν πρωτίστως μέσα από την πρόκληση μιας
σύγχρονης θεατρικότητας.
Ο Πήτερ Στάιν πάντα ανήκε στους δεύτερους. Η φετινή του «Ηλέκτρα»
είναι συνέχεια της σκηνοθετικής αντίληψης που είδαμε και πέρισυ στη
Μήδεια.
Το έργο δουλεύτηκε περισσότερο ως δράμα ψυχαναλυτικής προσέγγισης, με
έμφαση στην πλοκή. Ετσι το κείμενο συμπτύχθηκε, στη σκηνή παρουσιάστηκε ο
φόνος και το πτώμα της Κλυταιμνήστρας, η κίνηση ήταν καταιγιστική τόσο που
μόνο με τεχνική υποστήριξη επέτρεπε στο λόγο ν’ ακουστεί.
Η Ηλέκτρα ήταν ένα αγρίμι που ο ψυχικός πόνος δοκίμαζε τα όρια της λογικής,
έτοιμο να κατασπαράξει τη μάνα που το γέννησε, να διεκδικήσει τη θέση της.
Χαρακτηριστική η σκηνή όπου η Ηλέκτρα κυλιέται στο αίμα της νεκρής
Κλυταιμνήστρας, ως απόηχος της αρχαίας ωμοφαγίας.
Τις εντυπώσεις έκλεψε η Ηλέκτρα της Στεφανίας Γουλιώτη λόγω κυρίως της
αντοχής της στο συνδιασμό του λόγου με την μανιακή της κίνηση, ενώ ο
Απόστολος Τότσικας, έχασε το στοίχημα του Ορέστη.
Η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη έπαιξε την Κλυταιμνήστρα ως μια σταρ που
συνειδητοποίησε ότι έχασε την παράσταση.
Πάντως το στοίχημα μιας νέας θεατρικότητας στην Αρχαία Τραγωδία παραμένει
ανοιχτό, αν κανείς θεωρεί ότι ακόμα και σήμερα τα κείμενα αυτά μας αφορούν
όχι μόνο ως γοητευτική πλοκή, αλλά ως μνημεία σκέψης πάνω σε συμπαντικά
ερωτήματα.
ΑΘΗΝΑ 10-9-07