«ΗΤΑΝ ΟΛΟΙ ΤΟΥΣ ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ» του Αρθουρ Μίλλερ
σε Μετάφραση Αλέξανδρου Κοέν και Σκηνοθεσία Γιάννη Ιορδανίδη
στο «Θέατρο Τζένη Καρέζη»
Το έργο ήδη κλασσικό και γραμμένο αμέσως μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο,
μιλάει για την ανθρώπινη ευθύνη απέναντι στην κοινωνία και τον συνάνθρωπο.
Μέσα από την ιστορία του βιομήχανου που κερδοσκοπεί από τον πόλεμο
πουλώντας σκάρτα υλικά στην αεροπορία, προσπαθεί να οδηγήσει τους θεατές
στην κατανόηση του μηχανισμού παραγωγής αντικοινωνικού πλούτου. Ο Μίλλερ
χρησιμοποιεί τον ρεαλισμό συνειδητά θέλοντας να ταρανουνήσει το νου του
θεατή μέσα από τις οικείες του φόρμες. Στη δραματουργία του το σημαντικό
έγκειται στον τρόπο που εκμαιεύεται η αλήθεια μέσα από τις ατομικές,
οικογενειακές συγκρούσεις και τα ανθρώπινα πάθη, έτσι ώστε να είναι
αποτέλεσμα αυτών ακριβώς των συγκρούσεων και όχι άλλοθι για την παραγωγή
πολιτικών μηνυμάτων.
Η παράσταση στο θέατρο «Τζένη Καρέζη» είχε ως ατού την μορφή του Κώστα
Καζάκου που φέρει «ως ερμηνευτικό ήθος» την ιδεολογία του συγγραφέα. Ο
Καζάκος υπηρετεί συνειδητά το κοινωνικό θέατρο και η ανεξάντλητη εμπειρία
του έδωσε στον Τζο Κέλλερ μνημιακή μορφή. Από την άλλη λειτούργησε
συμπληρωματικά με την άλλη ευγενική κυρία του θεάτρου μας την Αφροδίτη
Γρηγοριάδου που ερμήνευσε σπαραχτικά, πολυεπίπεδα και με ψυχογραφικό
ρεαλισμό την Κέητ.
Ο σκηνοθέτης όμως Γιάννης Ιορδανίδης διαχειρίστηκε απλώς αυτές τις
θεατρικές μορφές και δεν απογείωσε το θέμα του, εγκλωβισμένος στην απόλυτα
ρεαλιστική σκηνική απόδοση.
Όμως σήμερα, μετά τον καταιγισμό «ρεαλιστικών εικόνων» κάθε είδους και
μηνύματος, απαιτείται η αναδιατύπωση των οικείων μορφών, ώστε ο θεατής
να βγει από την αίθουσα «παραξενεμένος» από ένα μήνυμα που θα το αισθανθεί
ως καινούργιο.
ΑΘΗΝΑ 12-11-06
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ