«Η ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ» του Ακη Δήμου, σε Σκηνοθεσία και Ερμηνεία Γιώτας Φέστα, στον
Κάτω Χώρο του Θεάτρου του Ν. Κόσμου
«Οι γυναίκες» του Ακη Δήμου δοξάζονται ζώντας «άδοξους έρωτες». Επειδή
ακριβώς τους ζουν.
Η γυναίκα της «Αναγνώρισης» που καλείται ν’ αναγνωρίσει το πτώμα του
πνιγμένου παλιού εραστή της, φαίνεται να συνομιλεί απευθείας με την
Ιουλιέττα του από το «…Και Ιουλιέττα».
Οι γυναίκες του διακρίνονται από μια πικρή έπαρση, μια ανεπαίσθητη
αλαζονεία, αποκαμωμένες, αδικημένες, στιγματισμένες από έναν θάνατο,
ευαίσθητες αλλά ακόμα όρθιες. Αυτές έχουν ούτως ή άλλως επιζήσει.
Στην εκδοχή του Δήμου, η Ιουλιέττα είναι ζωντανή ενώ ο Ρωμαίος έχει
καταφέρει να αυτοκτονήσει . Μένει πίσω, για να δοξάζει έναν πεθαμένο έρωτα
που έμεινε ανολοκλήρωτος, ενώ η γυναίκα της «Αναγνώρισης» αποχαιρετάει το
νεκρό εραστή της, αναπολώντας την ιστορία τους, που την άφησε «με άδεια
ζωή», διηγώντας το ιστορικό μιας «ήττας» που όμως παίρνει τις διαστάσεις
μιας «ηρωικής ήττας».
Ο εραστής είχε επιστρέψει προ πολλού στη νόμιμη «σύζυγο», αφήνοντας την
ηρωίδα σε μια εκλεκτική μοναξιά, σχεδόν ποιητική που γέμιζε με την
«απουσία» του αγαπημένου σώματος.
Αυτό το ζεύγος των νεκρών ανδρών και νικημένων γυναικών, όπως και να το δει
κανείς , σηματοδοτεί την ποιητική προσέγγιση του συγγραφέα μιας σύγχρονης
ζωής, που αρνείται τους μεγάλους έρωτες, τις ουσιαστικές προσεγγίσεις, τους
έρωτες που είναι καταδικασμένοι να αφανιστούν μαζί με τα πρόσωπα, μα που
ωστόσο έως εκείνη τη στιγμή ένωσαν φευγαλέα τις εμπλεκόμενες υπάρξεις,
ξορκίζοντας το θάνατο ή το χρόνο που αναγκαστικά θα τις χωρίσει.
Τα μοτίβα της θάλασσας, του βυθού και των φαγωμένων βράχων επανέρχονται,
παραπέμποντας στο αμνιακό υγρό και την ευδαιμονία μιας μήτρας που η
προστασία της χάθηκε με τη γέννηση.
Η ικανότητα του Δήμου να διαχειρίζεται το «πραγματικό» και «απτό» με όρους
ποιητικούς, δίνοντάς του δραματουργική διάσταση, ήτοι θεατρική κίνηση,
φάνηκε και σ’ αυτό το συμπυκνωμένο κείμενο που ξεκινά με την περιγραφή ενός
εξωτερικού κατακερματισμένου κόσμου – χώρου και συνεχίζει με τον εσωτερικό
κατακερματισμό ενός γυναικείου πλάσματος που διεκδικεί την ολοκλήρωσή του
μέσω της κατάκτησης της θηλυκής σωματικότητάς του, έξω από την κοινωνική
σύμβαση του γάμου.
Η Γιώτα Φέστα που αυτοσκηνοθετήθηκε, μας σύστησε μια γενναία γυναίκα που
μετρούσε τις πληγές της αλλά δεν τις έγλυφε. Ακόμα κι όταν ζήλευε τη θέση
της «άλλης», επέμενε να απαιτεί τον «όλο ουρανό», με μια επιμονή σχεδόν
παιδική.
Μια τρυφερή φθινοπωρινή ιστορία που ψάχνει ακόμα τον έρωτα για λογαριασμό
όλων μας. Ανδρών και γυναικών.
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ