«Η ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ ΤΗΣ ΒΟΡΕΙΑΣ ΜΕ ΤΗ ΝΟΤΙΑ ΚΟΡΕΑ» του Ζοέλ Πομμερά, σε Σκηνοθεσία
Νίκου Μαστοράκη, στο Υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης – Κάρολος Κουν
Ο Γάλλος συγγραφέας μας πρωτοσυστήθηκε στην Ελλάδα το 2008 από τον Γιάννη
Λεοντάρη με τους «Εμπόρους» στη Θεσσαλονίκη.
Σύγχρονος συγγραφέας, πολυβραβευμένος και έχοντας την αποδοχή του Πήτερ
Μπρουκ (του παραχώρησε για τρία χρόνια το θέατρό του στα περίχωρα του
Παρισιού Bouff de Nord), γράφει μαζί με την ομάδα του (ήτοι
αυτοσχεδιάζοντας συχνά) για τον σύγχρονο αποξενωμένο και αλλοτριωμένο
άνθρωπο του σύγχρονου αναπτυγμένου καπιταλισμού, για τις απονεκρωμένες
σχέσεις του για την αγωνία του να ζήσει με τους άλλους.
Εν προκειμένω φαίνεται να μας λέει πως όσο δύσκολο είναι να επανενωθεί η
Βόρεια με τη Νότια Κορέα, τόσο δύσκολο είναι να ξαναβρεθούμε μαζί με τον
Αλλον, να ξανασυνδεθεί το αρσενικό με το θηλυκό.
Διαλέγει σύντομα θεατρικά σκετσάκια , όπου με κωμικοτραγική διάθεση γίνεται
ένας ρεαλιστικός καθρέφτης των σύγχρονων σχέσεων που βιώνουμε όλοι. Το
θέατρο της σκληρότητας επιστρέφει μέσω των ρεαλιστικών βίαιων σκηνών με ένα
ερώτημα να αιωρείται «Τι είναι η αγάπη, τι είναι η αλήθεια».
Ολοι διεκδικούν το κομμάτι τους , ο μικροαστός συναντά το λούμπεν, ο
λούμπεν ψάχνει την αγάπη, ο γραβατωμένος νεογιάπις σκοτώνει εύκολα.
Είναι φανερή η επίδραση από της «Σκηνές από έναν γάμο» του Μπέργκμαν.
Θεωρώ πως η Σκηνοθεσία και παρέμβαση του Μαστοράκη χορήγησε το αναγκαίο
οξυγόνο στο έργο που αλλιώς μπορεί και να πλάτειαζε στην κάπως κοινοτοπία.
Με τα άτομα εγκλωβισμένα σε έναν λαβύρινθο από κάγκελα, και εξαιρετικούς
στην πλειονότητά τους ηθοποιούς, ιδίως με τις ερμηνείες τις Μαρίας
Καλλιμάνη και της Κωνσταντίνας Τάκαλου, αλλά και των άλλων (Κλέων
Γρηγοριάδης Κατερίνα Λυπηρίδου, Ιωάννα Μαυρέα, Δημήτρης Πασσάς, Χάρης
Φραγκούλης), σε ασπρόμαυρο φόντο και εξαιρετική μουσική, μας μετέφερε
έντονα αυτήν την παγίδα στην οποία έχουμε πέσει όλοι.