«Η ΖΩΗ ΤΟΥ ΓΑΛΙΛΑΙΟΥ» του Μπ. Μπρεχτ στο Θέατρο «ΑΠΟΛΛΩΝ» της Πάτρας, από
το ΔΗΛΕΘΕ της πόλης
Το θεατρικό αυτό έργο είχε γραφτεί το 1938 αλλά ο Μπρεχτ το διασκεύασε μετά
το Β’ Παγκόσμιο πόλεμο και την ατομική βόμβα της Χιροσίμας. Η υποχώρηση του
Γαλιλαίου μπροστά στην Ιερά Εξέταση το 17ο αι., δεν παρουσιάζεται σαν
αναγκαίος συμβιβασμός για την πρόοδο της επιστήμης αλλά σαν έγκλημα κατά
της ανθρωπότητας.
Ακόμα και όταν παραδίδει στο μαθητή του το επιστημονικό του σύγγραμμα
«Discorsi” που αντέγραψε κρυφά από τους επιτηρητές του, προκειμένου να το
εκτυπώσει στην Ολλανδία, ο ίδιος στέκεται αυτοκριτικά απέναντι στον εαυτόν
του που συμβιβάστηκε με την εξουσία.
Το κύριο ζήτημα που θέτει ο Μπρεχτ, η ηθική του επιστήμονα απέναντι στο
λαό, εκτίθεται στις ίδιες του τις σημειώσεις (1946-1947)
«Η Ζωή του Γαλιλαίου», γράφτηκε εκείνους τους ζοφερούς τελευταίους μήνες
του 1938, όταν πολλοί πίστευαν πως η προέλαση του φασισμού ήταν ασυγκράτητη
και ότι είχε φτάσει η οριστική κατάρρευση του δυτικού πολιτισμού…. Η
προσδοκία μιας «βάρβαρης και «χωρίς ιστορία» εποχής ήταν σχεδόν γενική.
Λίγοι μόνο έβλεπαν να σχηματίζονται οι νέες δυνάμεις κι αισθάνονταν τη
ζωτικότητα των νέων ιδεών. Ακόμα κι η σημασία των εννοιών «παλιό» και «νέο»
είχε συσκοτιστεί. Οι διδασκαλίες των σοσιαλιστικών κλασσικών έργων είχαν
χάσει το θέλγητρο του νεωτερισμού και έμοιαζαν ν’ ανήκουν σε μια
ξεπερασμένη εποχή».
Καταλαβαίνει κανείς λοιπόν, τη σημασία του να ανεβαίνει σήμερα αυτό το έργο
και αποτελεί μια ιδιαίτερα ευφυή και ευαίσθητη καλλιτεχνική επιλογή του
Κώστα Καζάκου, που όχι μόνο επέλεξε ως Καλλιτεχνικός Διευθυντής το
συγκεκριμένο έργο, αλλά επωμίσθηκε στις πλάτες του την ερμηνεία του
Γαλιλαίου αλλά και την Σκηνοθεσία.
Όμως ο ρόλος αυτός για τον Καζάκο έμοιαζε να υπάρχει μέσα του από πολύ
καιρό κι έτσι η ζωτικότητα, η ειρωνεία και ο αυτοσαρκασμός, έδωσαν πνοή σε
έναν ρόλο δύσκολο που ο γνωστός και έμπειρος ηθοποιός κατάφερε να τον
«περάσει στην πλατεία», σαν ένα φρέσκο αεράκι.
Η Σκηνοθεσία γεωμετρική, λιτή, με έντονη την παρουσία μιας ζωντανής
μουσικής σκηνής που εμφανιζόταν για να συνδέσει ή να σχολιάσει τα μέρη, σε
συνδυασμό με την άρτια εκτέλεση των τραγουδιών του Διονύση Τσακνή από την
Μαρία Ρούτση και ένα video wall που επεξηγούσε τα δρώμενα, κινήθηκε στη
γενική μπρεχτική γραμμή της αποστασιοποίησης, αξιοποιώντας όσο το δυνατόν
περισσότερο πατρινούς καλλιτέχνες.
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ