«Η ΗΜΕΡΗ» του Φ. Ντοστογέφσκι από τη «Νέα Σκηνή», σε Μετάφραση (μαζί με την
Ειρήνη Λεβίδη), Σκηνοθεσία, Σκηνική επεξεργασία και Ερμηνεία του Λευτέρη
Βογιατζή.
Ο Λευτέρης Βογιατζής υλοποίησε φέτος σκηνικά την «Ημερη», μια παλιά ιστορία
που θεωρούσαμε ότι είχε ματαιωθεί.
Τελικά όμως παρακολουθήσαμε τη θεατρική της ενσάρκωση μέσα από έναν
υποβλητικό μονόλογο του μεγάλου ηθοποιού, έναν μονόλογο που απευθυνόταν
στον εαυτόν του, με όλες τις αντιφάσεις, τους σαρκασμούς, την αυτολύπηση,
την ειλικρίνεια αλλά και την εσωτερική δικαίωση που ελπίζει ο
αυτοαναλυόμενος καθώς μιλάει στον πολλαπλασιασμένο εαυτό του, δηλαδή σ’ ένα
φανταστικό κοινό, ενώ το είδωλό του (στον φανταστικό του καθρέφτη) είναι το
μόνο που μπορεί να τον σαμποτάρει, να τον αποκαθηλώσει από το υπερβολικό
του εγώ, να του αντιγυρίσει την εικόνα της δυστυχίας του.
Δεν είναι εδώ ο χώρος να αναλύσουμε αυτό το διήγημα του μεγάλου Ρώσσου
μυστικιστή Ντοστογιέφσκι.
Μας ενδιαφέρει όμως το πώς ο Βογιατζής έπλασε με δικά του υλικά τον
μοναχικό άνδρα που ξενυχτάει τη νεκρή του γυναίκα, αυτόν που για πρώτη φορά
σπάει τη σιωπή του και αναμετριέται με τους δαίμονές του.
Σιωπή, φως και μυστήριο, έγιναν ορατά μέσα από την αποξενωμένη, ψυχρή
ερμηνεία, θεατροποιήθηκαν και έγιναν απτά μέσω της σκηνογραφημένης
σκηνοθεσίας (σκηνικά της Χλόης Ομπολένσκι) ενός ανθρώπου που κατάφερε να
μετατρέψει τη σύγχρονη τεχνολογία (video, προβολές φιλμ και φώτα) από
μεταμοντέρνο θεατρικό συμπλήρωμα, σε θεατρικό εργαλείο και μας μετέφερε την
αίσθηση του χειροποίητου μεγενθύνοντας τη μικρή σκηνή και μετατρέποντάς την
σε χώρο μαγικό, τοπίων εσωτερικών, με την πατίνα του χρόνου ν’ αφήνει τα
σημάδια του, οδηγώντας μας στο άχρονο της ψυχής ή του υποσυνείδητου.
ΑΘΗΝΑ 4-2-08
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ