Η «Ισορροπία του “Nash” της Πηγής Δημητρακοπούλου, στην Πειραματική Σκηνή –
Ι στο Rex- αίθουσα «Κατίνα Παξινού
Εξ αρχής να τονίσουμε ότι καθόλου δε συμμεριζόμαστε τις επιθέσεις που
δέχτηκε τις τελευταίες μέρες το Εθνικό Θέατρο και ειδικότερα η Πειραματική
σκηνή, για την επιλογή της να δώσει βήμα σε ένα δραματουργικό αφήγημα της
Πηγής Δημητρακοπούλου με θέμα την «τρομοκρατία» και ειδικότερα γιατί ένα
μέρος του υλικού της παράστασης, (που στηρίζεται σε ένα είδος που έχει
κυριαρχήσει στο μεταμοντέρνο θέατρο, δηλαδή το divised theatre ήτοι το
επινοημένο θέατρο) στηρίχτηκε στο βιβλίο του Σάββα Ξηρού «Η μέρα εκείνη».
Απορώ δε που όλος ο πνευματικός κόσμος διεθνώς, δεν έχει αποκηρύξει τόσες
δεκαετίες τώρα, το έργο του Καμύ «Οι δίκαιοι» που στηρίζεται κι αυτό σε
αληθινά πρόσωπα της τσαρικής Ρωσίας, την Οργάνωση Μάχης, ήτοι το ένοπλο
τμήμα του σοσιαλεπαναστατικού κόμματος της εποχής, λίγο πριν τη βομβιστική
της επίθεση ενάντια στο Μεγάλο Δούκα Σέργιο, θείο του Τσάρου.
Η Πηγή Δημητακοπούλου, χρησιμοποιώντας ευρεία αποσπάσματα από το έργο του
Καμύ, αναπαριστώντας θεατρικά τον Σάββα Ξηρό στο κρεβάτι της εντατικής,
όπου του παίρνουν κατάθεση – ομολογία ο εισαγγελέας και ο στρατηγός της
Αντιτρομοκρατικής, αλλά και παρεμβαίνοντας με λογοτεχνικά, ιστορικά ,
δημοσιογραφικά κείμενα ακόμα και φράσεις από την επίσημη δικογραφία της
δίκης της 17 Μοέμβρη, θέτει σε μια κοινωνία που ακόμα και τώρα
«στρουθοκαμηλίζει άγρια», όπως και τόσοι άλλοι κλασσικοί συγγραφείς, την
ανθρώπινη φύση και τις αντιδράσεις της σε θέματα που έχουν σχέση με το καλό
και το κακό, τη δουλεία και την ελευθερία, τα όρια της ηθικής μιας πράξης ή
μιας επανάστασης. Θέτει και πάλι το θεμελιώδες ερώτημα. Δικαιούται ο
εξεγερμένος να σκοτώνει; Τεκμηριώνονται ηθικά οι πράξεις του;
Μέσα σ’ έναν κόσμο παράλογα σκληρό που γεννά τη βία τα ερωτήματα θα
επανέρχονται. Και τέλος ποιος ο ρόλος μιας κοινωνίας που θέλει να λέγεται
δημοκρατική. Ποιος ο ρόλος και ποια τα όρια δράσης των θεσμικών της
οργάνων. Τελικά αποκηρύσσουμε την βία εκτός από την κρατική;
Θαρραλέα λοιπόν η επιλογή της και δεν υποχρεούται να απολογηθεί για τίποτα.
Η Τέχνη κρίνεται μόνο με τους κανόνες της ύπαρξής της.
Σ’ αυτό το σημείο που μας αφορά, δηλαδή στο καλλιτεχνικό αποτέλεσμα,
μπορούμε να πούμε πως η ιδέα της σκηνοθέτιδας έφτασε σχεδόν ακατέργαστη στη
σκηνή. Της έλειπε η απαραίτητη θεατρικότητα που δικαιώνει το όποιο
εγχείρημα, ενώ οι ερμηνείες ήταν αδύναμες εκτός από εκείνην του Σήφη
Πολυζωίδη που εκτός των άλλων έμοιαζε πολύ στον ίδιο το Σάββα Ξηρό. Πάντως
η παράσταση παρά τις αδυναμίες της παραμένει άκρως ενδιαφέρουσα.
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ