«Η κυρία Κούλα» του Μένη Κουμανταρέα σε Θεατρική μεταγραφή του Ακη Δήμου
και Μετάφραση Νίκου Μαστοράκη στο Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν»
Είχα διαβάσει τη νουβέλα του Μένη Κουμανταρέα όταν πρωτοκυκλοφόρησε το
1978, κι ήμουν πολύ νέα για να νιώσω την ανάγκη μιας μεσήλικης,
συντηρητικής γυναίκας ν’ αφεθεί στο παράταιρο πάθος ενός νεαρού άνδρα που
θα μπορούσε να’ ταν και γιός της. Ξαναδιάβασα τώρα το έργο με την αφορμή
της παράστασης κι εκείνο που κυρίως μου έμεινε, ήταν μια παλιομοδίτικη
ευγένεια που απέπνεαν τα πρόσωπα της Κούλας και του Μίμη, τόσο ξένη με την
αγοραία σεξουαλική διέγερση που κυριαρχεί στις μέρες μας και έχει
αντικαταστήσει το ίδιο το μυστήριο του έρωτα.
Ο Ακης Δήμου έχει συμπυκνώσει θεατρικά το κείμενο, χωρίς να το προδώσει ή
να το εκσυγχρονίσει. Ετσι και η παράσταση και ο σκηνικός χώρος και οι
ερμηνείες διατηρούν εκείνη την παλιομοδίτικη μαγεία που προανέφερα. Το
σμίξιμο των δύο εραστών που ακολουθεί την πορεία του υπόγειου τρένου από το
Μοναστηράκι, τον Αγιο Νικόλαο έως την Κηφισιά, διατηρεί την αθωότητα των
σωμάτων τη νύχτα κι αυτή η υπόγεια διαδρομή στα σωθικά της πόλης, είναι και
η δική τους εσωτερική διαδρομή σε κείνον τον προσωπικό ψυχικό χώρο που όλοι
μας έχουμε δικαίωμα να καταφεύγουμε.
Κι επειδή η πορεία είναι ειλικρινής γι αυτό και η ιστορία δεν καταλήγει σε
δράματα. Όλα σταματούν κάποια στιγμή απλά όπως ξεκίνησαν, όταν έχουν
ολοκληρώσει τον κύκλο τους.
Σ’ έναν άδειο χώρο με μόνη την ηλεκτρονική ένδειξη των σταθμών του τρένου
και των δρομολογίων να σηματοδοτεί το σκηνικό χώρο, με τους ήχους της πόλης
να εισβάλλουν στο Σταθμό, θα γνωριστούν, θ’ αγαπηθούν και θα χωρίσουν δύο
άνθρωποι.
Η παρεμβολή ενός τρίτου προσώπου, μιας αφηγήτριας που στη νουβέλα δεν
υπάρχει, λειτουργεί ως ο καθρέφτης της Κούλας, ένας ώριμος καθρέφτης που
ξέρει τι θα συμβεί, αλλά δεν παρεμβαίνει, ούτε επικρίνει. Απλά συμβάλλει
στην ισορροπία .
Η παρουσία της Λυδίας Κονιόρδου δεν συμβαδίζει με την ιδιοσυγκρασία της
Κούλας, που την φανταζόμαστε πιο ευάλωτη, πιο ρευστή, ίσως όχι τόσο γήινη.
Παρ’ όλα αυτά η καλή ηθοποιός ερμήνευσε την ηρωίδα της προσδίδοντάς της ένα
τόνο ονείρου. Η Κούλα της μοιάζει να μη ζει αλλά να ονειρεύεται τη
συνάντησή της με το νεαρό αγόρι. Ο Γιώργος Φριντζήλας ερμήνευσε κάπως
νευρικά τον ενθουσιώδη Μίμη, ενώ η Ειρήνη Ιγγλέση συμπλήρωσε με την
παρουσία της την σκηνική εικόνα του παράξενου αυτού ερωτικού ντουέτου.
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ